داشت و با اين كلام به غرض فاسد آنها از شرك كه همان بهرهگيرى از نعمات مادّى است اشاره شده .
( 31 )
( قُلْ لِعِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خِلالٌ )
: ( به بندگان من كه ايمان آوردهاند بگو : پيش از آنكه روزى بيايد كه در آن نه معاملهاى باشد و نه دوستى ، نماز را به پا داشته و از آنچه به آنها روزى دادهايم در پنهان و آشكار انفاق كنند ) بعد از آنكه در آيه قبل بوسيله رسول گراميش و به جهت گمراه كردن مردم از راه خدا كافران را تهديد به عذاب قيامت كرد ، اينك به وسيله همان رسول به بندگانى كه ايمان دارند دستور مىدهد كه خدا را رها نكنند و به راه او ملتزم باشند ، قبل از آنكه روز قيامت سر برسد كه ديگر در آن روز مجالى براى كسب خير و سعادت نيست و نمىتوان در آنجا عملى را با عمل ديگر معاوضه نمود و يا با دوستى و محبّت چيزهاى از دست رفته را جبران كرد يا دوستى را به شفاعت طلبيد ، چون آن روز فقط روز حساب و جزاست و در آن روز همهء اسباب به اذن خداى خالق آنها ، از كار مىافتند و آنگاه در معرفى پايبندى به راه خدا مىفرمايد نماز را به پا دارند ، يعنى رابطهء خود را با پروردگارشان حفظ كنند ، و با انفاق ، حقّ جامعه را ادا نمايند و اين انفاقشان هم در مواردى كه مخفى بودن بهتر است ( براى حفظ آبروى فرد ) مخفيانه باشد و در مواردى كه آشكار بودن افضل است ( مثلا براى تشويق ديگران بر انفاق ) به صورت علنى انجام شود .
( 32 )
( اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْأَنْهارَ )
: ( خداوند كسى است كه آسمانها و زمين را آفريد و از آسمان آبى نازل كرد و بوسيلهء آن ميوهها را براى روزى شما پديد آورد و كشتى را مسخّر شما گردانيد تا به امر خدا در دريا به حركت درآيد و نهرها را به خدمت شما درآورد ) ، در اين آيه و دو آيه