ايشان كه علم به عذاب امم سابقه دارند درخواست نزول عذاب مىنمايند و در ادامه بالحنى تعجّبى مىفرمايد ، پروردگار تو داراى رحمت واسعهاى است كه مردم را در جميع احوالشان حتّى در حالت ستمكارى ، فرا مىگيرد همچنانكه داراى غضبى شديد است و حال كه رحمت حق بر غضبش پيشى گرفته آنها را چه شده كه از رحمت واسعهء خدا اعراض مىكنند و درخواست عذاب شديد مىنمايند ؟ !
( 7 )
( وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ )
: ( و كسانى كه كفر ورزيدند مىگويند چرا بر او نشانهاى از جانب پروردگارش نازل نمىشود بدرستى كه تو فقط بيم دهندهاى و براى هر گروهى هدايت كننده و رهبرى هست ) ، مقصود كفّار معجزاتى غير از قرآن بود كه آنها با تعريض و تحقير قرآن نسبت به آن بىاعتنايى مىكردند و از رسول خدا معجزات ديگرى نظير معجزه موسى عليه السّلام و عيسى عليه السّلام طلب مىنمودند ، پس مراد از معجزه و آيه در اينجا معجزاتى نيست كه به نفرين پيامبران محقّق شده و بين ايشان و قومشان داورى مىنمود و حق و باطل را جدا مىكرد ، چون در اين صورت معناى آن ، همان ( سيئّه ) در آيهء قبلى خواهد بود به هر صورت خداوند به رسول گرامى خود تعليم مىدهد كه به آنها ابلاغ كند كه رسول ، تنها يك منذر بيم دهنده است و لذا قدرت غيبيّه مطلق ندارد تا هر كارى را كه بخواهد انجام دهد ، بلكه او بشرى مانند آنهاست كه به او وحى مىرسد و خداوند او را مأمور نموده تا مردم را از عذاب الهى بيم دهد و آنها را از استكبار از عبادت خدا و فساد در زمين بر حذر بدارد ، امّا امر معجزات فقط بدست خداست و از طرف ديگر سنّت الهى چنين جريان دارد كه هرگز زمين از شخصى كه بسوى خداوند هدايت نمايد خالى نمىماند ، يا بايد پيامبر باشد و يا امامى كه به امر خدا مردم را هدايت كند تا سنّتهاى الهى و شرايع او