گشته و يا دچار شقاوت و هلاكت در جهنّم خواهد بود و اينكه خداوند در ادامه مىفرمايد : اينها كافر هستند صرف تهديد براى آنها نيست ، بلكه لازمهء گفتار آنها اين است ، چون مىگويند وقتى انسان مرد و خاك شد ، انسانيّتش باطل مىشود گويا انسان يك صورت مادّى قائم به بدن مادّيست و پس از مرگ هرگز حياتى نخواهد داشت و اين گفتار در واقع انكار عالم ربوبى است ، چون اعتقاد به ربّى كه معاد نداشته باشد ابدا معنا ندارد .
و لازمهء اين اعتقاد آنست كه انسان همه همّش منحصر گردد در مقاصد دنيوى و اهداف مادّى و فهمش از درك نعيم جاويد الهى و حيات ابدى قاصر باشد و ديگر كوششى براى تقرّب به خدا ننمايد و توشهاى براى فردايش فراهم نكند و لزوما در نهايت ، دچار شقاوت هميشگى و عذاب دائمى گردد ، چون چنين انسانى همهء استعدادهايى را كه خداوند براى كسب سعادت دائمى و نيل به جوار قرب الهى به او بخشيده بود ضايع و فاسد كرده و به جهت وابستگى به ماديّات و پيروى از هواهاى نفسانى مقيّد به غلّ و زنجير جهل و انكار گشته و در آخرت نيز به جهت مكث در عذاب و شقاوت دچار آتش جهنم خواهد شد و در آن جاودانه خواهد بود .
( 6 )
( وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلاتُ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقابِ )
: ( و آنان پيش از رحمت ، از تو تقاضاى تعجيل عذاب را دارند ، با اينكه قبل از آنها بلاهاى عبرتآور نازل شده و بدرستى كه پروردگارت درباره مردم علىرغم ستمكاريشان صاحب مغفرت است و بدرستى كه پروردگارت شديد المجازات است ) ، كفّار قريش به جهت استهزاء نسبت به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم به جاى آنكه درخواست رحمت و عافيت نمايند از ايشان درخواست تعجيل در نزول عذاب مىكردند ، با آنكه از عذاب الهى در حقّ امتهاى گذشته كه كافر و مكذّب بودند اطلاع داشتند و اين عبارت در مقام تعجّب و استبعاد است كه چگونه