( 63 )
( قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتانِي مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ فَما تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ )
: ( صالح عليه السّلام فرمود : اى قوم من ، به من خبر دهيد كه در صورتى كه پروردگارم به من دليل آشكارى دهد و مرا مشمول رحمت خاصّ خود گرداند و من او را نافرمانى كنم ، چه كسى مرا در نجات از عقوبت يارى مىنمايد ؟ پس جز خسران چيزى بر من نمىافزاييد ) ، منظور از ( بيّنه ) معجزه و دليل آشكار و مراد از ( رحمت ) نبوّت است ، مىفرمايد : شما به من بگوييد اگر من از جانب خدا به معجزهاى تأييد شوم كه از صحّت دعوتم خبر دهد و نيز اگر خداى متعال نعمت رسالت را به من ارزانى نموده و مرا مأمور به تبليغ دينش نموده باشد ولى من از خواستههاى شما اطاعت كنم و ترك دعوت نمايم و او را عصيان ورزم ، چه كسى مرا از عذاب او نجات مىدهد ؟ و با اين بيان هر دو حجّت قوم ثمود را پاسخ داد و عذر آن حضرت را در دعوت رسالت موجّه ساخت .
آنگاه فرمود با اين حال هر چه شما بر ترك دعوتم و رجوع به مسلك خودتان اصرار بورزيد بيشتر مرا در خسارت و زيان افكندهايد چون مخالفت با حقّ خسرانى واضح و آشكار است و يا اين سخنان شما در من چيزى نمىافزايد جز اينكه شما را زيانكارتر بدانم .
( 64 )
( وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ قَرِيبٌ )
: ( و اى قوم من اين شتر ماده ، آيت و معجزهاى براى شماست ، پس آن را واگذاريد تا در زمين خدا بچرد و زنهار بدى و مزاحمتى به او نرسانيد كه عذابى نزديك شما را فرا مىگيرد ) ، حضرت صالح در ادامهء بيانات خود فرمود : اى مردم اين شتر مادّه همان معجزهايست كه به درخواست شما از درون كوه به اذن خدا بيرون آمده ، پس آن را آزاد بگذاريد و مزاحمش نشويد تا بتواند به راحتى در زمين خدا چرا كند و بپرهيزيد از اينكه به او آسيبى رسانيد ( او را بزنيد يا زخمى كنيد و يا بكشيد ) كه در اين صورت به كيفر اين عمل دچار عذابى سريع و معجّل خواهيد شد كه به