نموده و مرا از شرّ شما محافظت مىكند .
( 57 )
( فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ إِلَيْكُمْ وَ يَسْتَخْلِفُ رَبِّي قَوْماً غَيْرَكُمْ وَ لا تَضُرُّونَهُ شَيْئاً إِنَّ رَبِّي عَلى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ )
: ( پس در صورتى كه اعراض كنيد من رسالت خويش را به شما رساندم و آنچه براى ابلاغ آن به سوى شما گسيل شده بودم ، ابلاغ نمودم و پروردگارم قومى غير از شما را مىآفريند تا او را بپرستند و شما نمىتوانيد ضررى به او بزنيد ، بدرستى كه پروردگار من نگهدار هر موجودى است ) ، در جواب قوم هود عليه السّلام كه آنحضرت را از ايمان خويش مأيوس نمودند ، مىفرمايد : اگر از ايمان آوردن به خدا و دعوت من روى مىگردانيد ، ضررى به من يا پروردگارم نمىزنيد ، چون من وظيفهء الهى خود را انجام دادم و رسالت خداوند را ابلاغ كردم و حجّت بر شما تمام شده و وقوع عذاب بر شما قطعى گرديد و خداوند قوم ديگرى را جانشين شما مىنمايد كه دعوت حق را اجابت كنند و ايمان آورند و لذا عدم ايمان شما هيچ ضررى به خدا نمىزند و او با ارادهء خود مىتواند در يك لحظه شما را نابود ساخته و قوم ديگرى را خلق كند كه مانند شما نباشند ، چون او خداونديست كه بر هر امرى قادر بوده و هيچ چيز از حيطهء علم او خارج نيست و بر همهء آنها مسلّط و نگهبان است ، پس چگونه قادريد بر چنين خدايى ضرر بزنيد ؟ !
( 58 )
( وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ نَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ )
: ( همين كه امر عذاب ما بيامد ، هود و كسانى را كه با او ايمان آورده بودند با رحمتى از جانب خود نجات داديم و آنها را از عذابى دشوار رهانيديم ) ، مراد از آمدن امر ، نزول عذاب است ، يعنى صدور امر الهى و به دنبال آن حكم نهايى بر جدايى بين رسول و قومش
( فَإِذا جاءَ أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْمُبْطِلُونَ )
« 1 » ، ( زمانيكه امر خدا آمد بين آن رسول و قومش حكم به حق مىشود و در آن زمان اهل باطل
هامش
( 1 ) - سوره مؤمن ، آيه 78 .