جز واداشتن آنها به حق و هدايت ايشان نداشته .
( 52 )
( وَ يا قَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يَزِدْكُمْ قُوَّةً إِلى قُوَّتِكُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِينَ )
: ( و اى قوم من از پروردگارتان طلب آمرزش نموده و سپس بسوى او باز گرديد تا باران مفيد را از آسمان پىدرپى بسويتان بفرستد و نيروئى بر نيرويتان اضافه كند و مبادا با حالت جرم و عصيان روى بگردانيد ) ، آنگاه حضرت هود عليه السّلام از روى خيرخواهى به قوم خود مىفرمايد كه از خدا طلب آمرزش كنيد تا گناهانتان را بپوشاند و با توبه بسوى او بازگرديد تا ابرهاى پر بركت را بسوى شما روانه كند و بارانهاى پىدرپى بر شما نازل نمايد و گياهان و زراعات شما سبز و خرّم گردند و نيروى ايمانى بر نيروى بدنى شما افزوده گردد و هرگز از خداى يكتا اعراض نكنيد و با حالت عصيان و گناه معبودهايى غير از او اتخّاذ ننماييد .
اين آيه دلالت مىكند كه اولا ) : قوم هود عليه السّلام مبتلا به خشكسالى و قحطى بودهاند ، و ثانيا ) : ارتباط مستقيمى بين اعمال انسانها با حوادث وجودى عالم برقرار است ، يعنى اعمال صالحه باعث نزول بركات و جريان فيوضات و خيرات مىگردند و اعمال ناشايست موجب نزول بلايا و بدبختى و هلاكت مىشوند ، همچنانكه در تفسير آيه 96 سورهء اعراف نيز به همين مطلب اشاره نموديم « 1 » .
( 53 )
( قالُوا يا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَيِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِكِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِكَ وَ ما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ )
: ( گفتند : اى هود تو براى نبوتّ خود معجزه و دليل آشكارى براى ما نياوردى ، و ما هرگز به جهت گفتهء تو از عبادت خدايان خود دست برنمىداريم و ما به تو ايمان نمىآوريم ) ، حضرت هود عليه السّلام در دعوت خود دو مطلب از قومش خواست ، ( 1 - ايمان
هامش
( 1 ) -( وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ )، و اگر اهل آباديها ايمان آورده و تقوى پيشه مىكردند ، هر آينه درهاى بركات آسمان و زمين را به روى آنها مىگشوديم .