( 95 )
( وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ فَتَكُونَ مِنَ الْخاسِرِينَ )
: ( و مبادا از افرادى باشى كه آيات خدا را تكذيب نمودند ، كه در اين صورت از زيانكاران خواهى بود ) ، پس از نهى از ترديد كه در آيهء قبلى بود ، در اين آيه مطلب را ترقّى داده و از تكذيب نهى مىنمايد ، بايد دانست كه هيچ آيهاى ، آيت نمىشود مگر زمانيكه كه دلالتش واضح و آشكار باشد و در اين صورت تكذيب آن ، جز به انگيزهء عناد و لجاجت نخواهد بود و عاقبت تكذيب به آيات خدا هم اين است كه انسان زيانكار مىشود ، زيانكارى يعنى از دست دادن سرمايه و سرمايهء آدمى در زندگى دنيا و آخرتش ، ايمان به خدا و آيات اوست ، لذا اين آيه همين عاقبت وخيم را نهى مىنمايد كه مبادا از زيانكاران باشيد و آنچه در آيه قبل در خصوص حجّت بودن گفتيم ، در اين آيه هم جريان دارد و گر نه پيامبر هرگز مكذّب نيست .
( 96 )
( إِنَّ الَّذِينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ )
: ( بدرستى كسانى كه خداوند بر گمراهى آنان حكم كرده ، ايمان نمىآورند ) ، در اين آيه مكذبّين را توصيف مىنمايد تا علّت زيانكار بودن آنها را توضيح دهد ، پس علّت زيانكار بودن مكذّبين آن است كه كلمهء خداى سبحان بر عليه آنها محقّق شده و امر بدست اوست ، امّا كلمهء الهى مزبور همان گفتار الهيست كه خطاب به آدم فرمود :
( وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ )
« 1 » ، ( و كسانى كه كفر ورزيدند و آيات ما را تكذيب نمودند اهل آتشند و در آن جاويد خواهند بود ) ، و از آنجا كه خداوند حكم كرده كه ايشان اهل آتش باشند ، لذا هرگز ايمان نخواهند آورد ، و از اين آيات سه نكته مشخص مىشود :
1 - عناد و لجاجت با حق و تكذيب آيات الهى ، حكم عذاب جاودانى را عليه فرد
هامش
( 1 ) - سوره بقره ، آيه 39 .