موسى و هارون نيز مىخواستند تا از انگيزههاى نفسانى و شهوانى آنان پيروى كنند و اين تعبير نوعى اشاره است به اينكه چيزى نخواهد گذشت كه نادانها از موسى و هارون خواهند خواست ، سنتّهاى جاهلانه و سيرهء قومى آنها را زنده كنند .
( 90 )
( وَ جاوَزْنا بِبَنِي إِسْرائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَ جُنُودُهُ بَغْياً وَ عَدْواً حَتَّى إِذا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِيلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ )
: ( و بنى اسرائيل را از دريا عبور داديم و فرعون و لشكريانش از روى تجاوز و ستم آنها را دنبال كردند تا زمانيكه غرقاب او را در بر گرفت ، فرعون در آن لحظه گفت :
ايمان آوردم كه هيچ معبودى جز او كه بنى اسرائيل به آن ايمان آوردند وجود ندارد و اينك من از مسلمانانم ) ، پس فرعون به انگيزه ستم و تجاوز بنى اسرائيل را دنبال كرد و خداوند بنى اسرائيل را از دريا نجات داد ، امّا فرعون و لشكريانش غرق شدند و در لحظهاى كه فرعون مشرف به هلاكت بود ، گفت : من به خداى بنى اسرائيل ايمان آوردم تا شايد به اين طريق به آنچه بنى اسرائيل با ايمانشان دست يافتند ، دست يابد و از دريا عبور كند و اينكه خود را به وصف مسلمان توصيف كرد و بين اسلام و ايمان جمع نمود ، انگيزهاش اين مطلب بود كه شايد به اين وسيله اثر آن گناهى را كه بر آن اصرار داشت ، يعنى شرك به خدا و استكبار بر خدا را بزدايد و خود را از هلاكت برهاند .
( 91 )
( آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَ كُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ )
: ( حالا ايمان آوردى ؟ در حالى كه قبلا نافرمانى كردى و از مفسدان بودى ؟ ) يعنى خداوند خطاب فرمود : حالا كه عذاب خدا به تو رسيده ، ايمان مىآورى ؟ ! و قبلا غرق عصيان و فساد بودى و عمرى را در معصيت حق بسر بردى و توبه را در وقت خودش به جا نياوردى و مسلّما توبهء هيچ كس در لحظهء مرگ يا هنگام رسيدن عذاب ، پذيرفته نيست ، چون آن لحظه چارهاى ندارد و توبه تنها در هنگام اختيار پذيرفته مىشود .