ندارد و اينچنين كسانى كه تعقّل درستى ندارند به جهت آنست كه خداوند بر دلهايشان مهر نهاده و كلمهء عذاب را در حق آنان حتمّى نموده است .
( 101 )
( قُلِ انْظُرُوا ما ذا فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما تُغْنِي الْآياتُ وَ النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ )
: ( بگو به موجودات آسمانها و زمين نظر كنيد ولى اين آيات و انذارها چه فايدهاى براى گروه بىايمان دارند ؟ ) ، يعنى هر يك از موجودات مختلفى كه در آسمانها و زمين هستند ، نشانهاى از نشانههاى پروردگارند كه انسانها را به ايمان دعوت مىكنند ، امّا اين نشانهها و آيات انذار دهنده چه تأثيرى دارند ، براى گروهى كه عزمشان را جزم كردهاند كه ايمان نياورند ؟ و اين عزم آنها به خاطر مهريست كه بر دلهايشان زده شده ، بعضى از مفسران ( ما ) در عبارت ( ما تغنى . . . ) را ما نافيه دانستهاند كه در اين صورت معناى آيه چنين خواهد بود كه آيات و انذارها هيچ تأثيرى در افراد بىايمان ندارند .
( 102 )
( فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ )
: ( پس آيا منتظر هستند كه به سرنوشتى چون سرنوشت اقوام قبل از خود دچار شوند ؟ بگو پس منتظر باشيد ، من نيز با شما از منتظران خواهم بود ) ، مىفرمايد :
حال كه آيات و انذارها هيچ فايدهاى ندارد و آنها ايمان نمىآورند ، پس روزگار و سرنوشتى جز سرنوشت امثال خود در قرون گذشته را نبايد انتظار داشته باشند ، چون اينها خود را براى عذاب الهى ذخيره كردهاند ، عذابى كه بين آنها و بين پيامبر جدائى افكنده و آنان را هلاك مىكند ، زيرا كلمهء عذاب بر آنها محقّق و حتمى شده است ، لذا خطاب به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد : كه به آنان بگو منتظر همان سرنوشت باشيد ، من هم منتظر آن عذاب كه جدا كنندهء ميان من و شماست خواهم بود .
( 103 )
( ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا كَذلِكَ حَقًّا عَلَيْنا نُنْجِ الْمُؤْمِنِينَ )
: ( آنگاه