( 22 )
( هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ حَتَّى إِذا كُنْتُمْ فِي الْفُلْكِ وَ جَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَ فَرِحُوا بِها جاءَتْها رِيحٌ عاصِفٌ وَ جاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ لَئِنْ أَنْجَيْتَنا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ )
: ( اوست آنكه شما را در خشكى و دريا سير مىدهد ، تا زمانيكه شما سوار كشتيها شويد و بادى ملايم بوزد كه به سبب آن خوشحال مىشوند و چون بناگاه بادى سهمگين بر آن كشتى بوزد و موجها از هر طرف بر كشتى آنها حملهور شود پندارند كه آن موجها آنها را در بر خواهند گرفت ، آنوقت خدا را با عقيدهء خالص مىخوانند ، كه اگر ما را از اين ورطه نجات بدهى هر آينه از شكرگزاران خواهيم بود ) ، معناى آيه روشن است و مىفرمايد : خداوند شما كسى است كه خشكى و دريا را مسخّر شما نموده تا آنكه سرنوشت ، شما را به درون كشتى بكشد ، آنگاه از وزش باد ملايم كه شما را به مقصد مىرساند خوشحال مىشويد ، امّا اگر بادهاى تند وزيدن بگيرد و موجها از هر طرف بر كشتى بتازند ، آنگاه مىپندارند كه هلاكشان نزديك است و هر آينه موجهاى سهمگين آنها را در بر خواهد گرفت ، در آندم خدا را از روى اخلاص و بدون شائبه شرك مىخوانند كه اگر آنان را از اين ورطه هلاكت برهاند ، شاكر و سپاسگزار خواهند بود و قدر نعمات الهى را خواهند دانست .
در اين آيه التفات از خطاب به غيبت به كار رفته و جهتش اين است كه بفهماند مردم آن لياقت و دركى را كه خداى تعالى با آنان به صورت مخاطب سخن بگويند ندارند و لذا خطاب را متوجّه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم نموده است .
( 23 )
( فَلَمَّا أَنْجاهُمْ إِذا هُمْ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْيُكُمْ عَلى أَنْفُسِكُمْ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ )
: ( پس زمانى كه آنها را نجات داديم ، به ناگاه به ستمگرى به ناحق در زمين مىپردازند ، اى مردم بدرستى كه ستمگرى شما بر عليه خودتان است ، بهرهء اندكى از زندگى دنيا مىبريد و آنگاه