امعاء و احشائشان را مىسوزاند دريافت كنند ، چون هرگز كسى كه با ايمان و عمل صالح خاضع شده ، با كسى كه كفر و عناد ورزيده و تكبّر نموده ، يكسان نيستند و چون اين دو گروه در دنيا به طور يكسان تحت سيطره اسباب طبيعى وجودى قرار داشتند ، لازم است كه در آخرت خداوند اين دو طائفه را از هم جدا نموده و جزاى متناسب هر كدام را به آنها بدهد و اگر چنين نباشد ، لازمهاش نفى صفت عدل و قسط الهى خواهد بود كه از صفات فعليّه خداوند هستند .
( 5 )
( هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ )
: ( اوست كه خورشيد را داراى روشنايى و ماه را نورانى قرار داد و براى ماه در مسيرش منزلهايى نهاد تا شما حساب عدد سالها را بدانيد ، و خدا اين نظام را جز به حقّ نيافريد ، و اين آيات را براى گروهى كه بدانند ، شرح مىدهد ) ، مىفرمايد : خداست كه خورشيد را نورانى و مضىء قرار داد و براى ماه نيز از ضياء خورشيد نورى نهاد ، چون ماه اشعه خورشيد را مىتاباند و از خود نورى ندارد و آنگاه مىفرمايد : براى ماه منازلى قرار داد ، چون مكان و شكل ماه هر شب در آسمان تغيير مىكند و مىفرمايد ، علّت اين امر اين است كه شما بتوانيد با آن حساب روزها و ماهها ، را بشناسيد و حساب نماييد و آنگاه مىفرمايد : اين نظام دقيق تنها بر اساس حقّ خلق شده است ، يعنى نتيجه و غايتى از خلقت اين نظام منظور بوده كه حق است ، زيرا نتايجى بر اين امور مترتّب مىشود كه همه حقيقى هستند و در سراسر خلقت نظام هستى نه لغوى در كار است و نه غرض باطل و گزافى و نه بر اساس تصادف و اتّفاق ايجاد شده است .
لذا خداى متعال اگر اين نظام را آفريده براى آن بوده كه شئون حياتى ما را تدبير نموده و امور معاش و معاد را اصلاح كند و به همين دليل او خالق مدبّر عالم است كه جز او پروردگارى نيست .
و در آخر مىفرمايد : خداوند اين آيات آفاقى را به حسب تكوين و وجود خارجى