است و آن اخبار وابسته به ماوراى حس و محسوسات مىباشند ، مانند يگانگى خدا و فرشتگان و روز رستاخيز .
و اينكه خداوند اين سه كرامت « كتاب ، حكم ، نبوّت » را در سياق آياتى قرار داده كه مسأله هدايت الهى را بيان مىكند دلالت دارد كه اين سه كرامت از آثار هدايت خاصّ خداوند مىباشد .
آنگاه در ادامه مىفرمايد : اگر اين قوم يعنى قوم حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلم به اين امر يعنى به هدايت الهى يا كتاب يا نبوّت كافر شوند ، در اين صورت قومى از بندگان خويش را بر آنها مىگماريم كه بدان كفر نمىورزند و مفسّران در تشخيص اين قوم اختلاف كردهاند ، بعضى گفتهاند مراد از آنها انبياء مذكور يا ملائكه هستند ، امّا اين احتمالى بسيار بعيد است ، بعضى گفتهاند مراد مؤمنين هستند ، و ليكن در بين مؤمنان منافقانى هم وجود دارند يا برخى آنها را مهاجرين يا انصار يا مجموع آنها گرفتهاند و يا آنها را اصحاب پيامبر گفتهاند ، در حالى كه در ميان آنها افرادى مرتّد نيز بودهاند ، به هر صورت از آيه چنين استفاده مىشود كه براى خداوند در هر زمان و مكانى بندگانى وجود دارند كه موكّل و عهدهدار اين هدايت الهى و طريق مستقيمى كه در بردارنده شرايع انبياء شامل كتاب و حكم و نبوّت مىشود ، خواهند شد ، كه خداوند بوسيلهء آنها دين خود را از زوال و هدايت خويش را از انقراض حفظ مىنمايد و اين اشخاص كسانى هستند كه تصوّر نمىشود ، روزى كفر يا شرك در دلشان رخنه كند ، چون خداى تعالى به ايمان ايشان اعتماد كرده و ايشان را موكّل بر حفظ دين خود نموده است .
از اين رو اين آيهء شريفه مخصوص به معصومين عليه السّلام خواهد بود ، يعنى اهل عصمت شامل انبياء و اوصياء ايشان و اگر خيلى بخواهيم آن را توسعه دهيم ، ممكن است شامل مؤمنين صالح و پارسايانى كه به عصمت تقوى و صلاح و ايمان خالص از شوائب شرك و ظلم معتصمند و به مصداق آيه شريفه
( إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ