و ( عالم ) به جماعتى از مردم گفته مىشود ، مانند : ( عالم عرب ) و ( عالم عجم ) و معناى برترى دادن پيامبران بر عالمين مقدم داشتن آنان به حسب مقام و منزلت است ، چون هدايت خاص الهى آنان را بدون واسطه و ساير بشر را به واسطهء آنان شامل مىشود ، يا اين برترى به سبب اين است كه طائفه انبياء بر سلسلهء نوع بشر اين امتياز را داشتهاند كه هدايتشان فطرى بوده و با راهنمايى ديگرى هدايت نشدهاند و اين نعمتى است كه دارندهء آن بر سايرين برترى و فضيلت دارد .
نكتهاى كه در اين آيات وجود دارد ، اين است كه در ذكر اسامى اين هفده نفر از انبياء رعايت ترتيب چه از نظر زمان و چه از نظر منزلت و مقام نشده است ، امّا مفسّرين براى توجيه اين ترتيب فعلى مسائلى را آوردهاند كه صحيح به نظر نمىرسد ، امّا آنچه در همهء اين توجيهات درستتر به نظر مىآيد ، اين است كه دسته ، اوّل ) : كه شش نفر مىباشند ، انبيائى هستند كه از جهت داشتن ملك و رياست توأم با رسالت مشتركند ( داود ، سليمان ، ايوب ، يوسف ، موسى ، هارون ) و دستهء ، دوّم ) : كه چهار نفرند ، انبيائى هستند كه در داشتن زهد و اعراض از دنيا مشترك هستند ، ( زكريّا ، يحيى ، عيسى ، الياس ) و دستهء ، سوّم ) : كه آنها نيز چهار نفرند انبيائى هستند كه خصوصيّت مشتركى ندارند ، ولى هر يك امتحان بزرگى مخصوص به خود داشتهاند ( اسماعيل ، يسع ، يونس ، لوط ) به هر صورت خدا داناست .
( 87 )
( وَ مِنْ آبائِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ وَ إِخْوانِهِمْ وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ )
: ( بعضى از پدران و نوادگان و برادران ايشان و اين پيامبران را برگزيديم و آنها را به راه راست هدايت كرديم ) ، ( ذريات ) نسل آينده هستند و ( آباء ) نسل گذشته مىباشند و اينكه نسل گذشته و آينده را با هم جمع نموده است دليل بر صحت گفتار قبلى ماست ، مبنى بر اينكه هدايت الهى در ابناء بشر هرگز قطع نشده است .
( اجتباء ) به معناى جمع كردن همراه با گزينش و انتخاب كردن است اجتباء خدا نسبت به يك بنده به اين است كه او را به فيض الهى خود اختصاص داده و انواع نعمتها ،