اسلام گرديد و هر فرقه دربارهء مذهب خود اعمال تعصّب و حمايت جاهلانه نمودند و آن برادركشيها به راه افتاد و هر فرقهاى فرقهء ديگر را جايز القتل و از حريم دين و مرز اسلام بيرون دانستند ، پس عبارت
( يُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ )
نيز اشاره به همين مسائل دارد ، لذا شايد اين دو عبارت اشاره به يك عذاب باشد ، شايد هم تفرقه پيامدهاى گوناگون و بيشترى داشته باشد ، چون تفرقه بين امّت علاوه بر جنگ و خونريزى ، آثار ديگرى از قبيل ضعف در نيروى اجتماعى و متمركز نبودن قوا را نيز در پى دارد و لذا جمله دوّم ، ذكر خاصّ بعد از عام يا مقيّد بعد از مطلق خواهد بود ، امّا اين از فصاحت قرآن دور است ، چون عنايت خاصّى در اينجا در بين نيست ، بنابراين هر دو عبارت اشاره به يك عذاب است .
لذا معنا چنين مىشود كه اى محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلم مردم را از عاقبت وخيم استنكاف از اتحّاد و اجتماع در زير لواى توحيد و اعراض از شنيدن دعوت حق بترسان و به آنان بگو كه عاقبت حركت و رويّهاى كه در پيش گرفتهاند تا چه اندازه وخيم است و در خاتمه براى تكميل سخن مىفرمايد : نگاه كن چطور اين نشانهها را در خور فهم آنان مىگردانيم تا شايد آنها تفكّر و تعمّق نمايند و به اوامر الهى ملتزم شوند .
( 66 )
( وَ كَذَّبَ بِهِ قَوْمُكَ وَ هُوَ الْحَقُّ قُلْ لَسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ )
: ( و قوم تو عذاب را تكذيب كردند ، در حالى كه حقّ است ، بگو من بر شما وكيل نيستم ) ، مقصود از اقوام رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم قريش و يا عموم امّت عرب است و اين آيه به منزلهء مقدمه براى تحقّق ( نبأ ) و خبرى است كه اين انذار مشتمل بر آن است .
گويا دعوت مىكند كه اى امّت اسلام در زير لواى توحيد گرد آييد و در پيروى از كلمهء حقّ اتفاق كنيد و گرنه هيچ ضامنى براى امنيّت شما از عذاب وجود نخواهد داشت و آنگاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم را مخاطب قرار داده و مىفرمايد : اين قوم خود تو هستند كه دين تو را تكذيب كردند و هم آنان بايد خود را براى چشيدن عذاب دردناكى آماده سازند .