هم به كار مىبندد ، با آنكه ساحت خداى سبحان منزّه از احتياج است .
( 64 )
( قُلِ اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْها وَ مِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ )
: ( بگو خدا شما را از اين بلا و از هر اندوه ديگرى نجات مىدهد و آنگاه شما شرك مىورزيد ) ، ( كرب ) معناى اندوه فراوان و شديد است و از لغت ( كرب الارض ) به معناى زير و رو كردن زمين گرفته شده است و چون اندوه دل انسان را مشوّش مىكند از اين جهت اندوه را كرب مىگويند ، و ( كلّ كرب ) شامل همهء ناملايمات مىشود ، پس معناى آيه چنين مىشود كه شما همواره در شدايدى كه در ظلمات دريا و خشكى با آن مواجه مىشويد و همچنين در ساير ناملايمات وقتى اميدتان از اسباب ظاهرى بريده مىشود و راه به جايى نمىبريد به فطرت انسانيّى كه داريد مىفهميد كه تنها خداوند ، پروردگار شماست و اوست كه مىتواند شما را نجات دهد و لذا در شدائد او را مىخوانيد و به خدا وعده مىدهيد كه اگر نجاتتان دهد از او شكر گزارى مىنمائيد و كفر نمىورزيد ، امّا بعد از نجات يافتن باز عهد خود را شكسته و به كفر سابقتان باز مىگرديد ، پس اين آيه و آيه قبلى احتجاج بر عليه مشركين و توبيخ آنهاست بخاطر عهد شكنى و نقض پيمان .
( 65 )
( قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ )
: ( بگو خدا قادر است كه عذابى از آسمان يا زمين كه در زير پاى شماست بر شما برانگيزد و يا شما را گروه گروه كند ، و بچشاند به بعضى از شما آزار بعضى ديگر را ، ببين چگونه آيات خود را مىگردانيم تا شايد ايشان بفهمند ) ، ( بعث ) به معناى برانگيختن و چيزى را به طرفى سوق دادن است و بعث به دو معناست : ( 1 - بعث بشرى : مانند به پا داشتن و به راه انداختن شتر يا فرستادن انسانى به سوى حاجتى از حوائج ، ( 2 - بعث الهى كه به دو گونه است : اول ) ، هستى بخشيدن به اشياء ، پس از نيستى و عدم كه خداوند