شنيدنش را نداشتند .
همچنانكه اين معنا در جاى ديگر آمده است ،
( وَ لَوْ تَرى إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً إِنَّا مُوقِنُونَ )
« 1 » ، ( و اگر ببينى گنهكاران را كه در برابر پروردگار خود از شرم سر به زير افكندهاند و مىگويند :
پروردگار اينك ديديم و شنيديم ، بار الها ما را برگردان تا عمل صالح كنيم ، اينك ما به حقانيّت تو و رسولانت يقين داريم ) .
[ آيهء ( 55 - 37 ) درخواست مشركان از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم و برهان در ردّ آنان ]
( 37 )
( وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ )
: ( و گفتند : چرا نشانهاى از جانب پروردگارش بر او نازل نشد ؟ بگو به درستى كه خدا مىتواند معجزه و نشانهاى بفرستد و ليكن بيشتر كافران نمىدانند ) ، اين آيه حكايت گفتار مشركان است كه قصدشان عاجز ساختن رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بود از اينكه بتواند معجزهاى بياورد ، چون سخن اينها در زمانى گفته شده كه بهترين معجزات يعنى قرآن در دسترسشان بوده ، لذا معلوم مىشود غرضشان معجزهاى غير قرآن است ، چون قرآن مطابق هواهاى نفس آنها نبود و لذا قرآن را معجزهاى قانع كننده نمىدانستند ، امّا اينكه گفتند ( ربّه ) معلوم مىشود كه نسبت به بتها و معبودهاى خود تعصب داشتهاند و حتّى نمىخواستند بگويند : ( پروردگارا ) يا ( پروردگار ما ) بلكه براى توهين به پيامبر و سخيف شمردن دعوت او گفتند : ( پروردگار او ) كانّه خداوند عالم پروردگار آنها نيست و چيزى كه آنها را به اين پيشنهاد وا داشت جهل به دو امر بود ، اوّل ) : وثنيّت و بت پرستى آنها كه اينها به تعدد الهه و معبود اعتقاد داشتند و هر يك از آنها را مستقل و مؤثّر در امرى از امور جهان مىدانستند و خداوند را ربّ الارباب مىدانستند و خدايان خيالى خود را شفيع درگاه او مىشمردند و در عين حال معتقد بودند كه ربّ الارباب هرگز
هامش
( 1 ) - سوره سجده ، آيه 12 .