( ملازمان بر اوامر و ترك نواهى الهى ) حاصل نمىشود و لذا آخرت براى متّقين خير است .
[ آيهء ( 36 - 33 ) تسليت به پيامبر براى تكذيب كفّار ]
( 33 )
( قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَيَحْزُنُكَ الَّذِي يَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لا يُكَذِّبُونَكَ وَ لكِنَّ الظَّالِمِينَ بِآياتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ )
: ( به تحقيق ما مىدانيم كه گفتههاى آنان تو را اندوهگين مىسازد و اين سخنان در واقع تكذيب تو نيست ، بلكه ستمكاران آيات خدا را انكار مىكنند ) ، اين آيه براى دلخوشى دادن به پيامبر و پاك نمودن خاطر مبارك اوست و ( يكذبّونك ) اگر بدون تشديد خوانده شود به اين معناست كه آنها نمىتوانند با اثبات كذب تو در ادّعايت ، بر تو غلبه بيابند و اگر با تشديد خوانده شود ، يعنى تكذيب آنها در حقيقت تكذيب تو نيست و تو نبايد از بابت اين سخنان اندوهگين شوى ، چون تو آنان را جز به سوى خدا دعوت نمىكنى و در اين امر ، جز يك رسول و پيغام آور نمىباشى ، لذا تكذيب آنها تكذيب پروردگار و ظلم به آيات الهى است ، و انكار اينها ناشى از ظلمشان است نه از قصور و جهل يا امثال آن ، و اين سخنان آنها معارضه با مقام الوهيّت و برترى جويى با مقام اوست و حال آنكه اين مقام ، جايگاهى است كه هيچ چيزى را تاب مقاومت در برابر آن نمىباشد .
( 34 )
( وَ لَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوا عَلى ما كُذِّبُوا وَ أُوذُوا حَتَّى أَتاهُمْ نَصْرُنا وَ لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ وَ لَقَدْ جاءَكَ مِنْ نَبَإِ الْمُرْسَلِينَ )
: ( و به تحقيق پيامبران قبل از تو نيز مورد تكذيب قرار گرفتند و در برابر قوم خود صبر كردند و اذيّت شدند تا زمانى كه نصرت ما شامل حالشان شد و دربارهء تو نيز چنين است و هرگز سنّت الهى تغيير نمىكند و به تحقيق اخبارى از فرستادگان الهى نزد تو آمده است ) ، در اين دو آيه رسول گرامى اسلام را به راهى كه انبياء گذشته پيمودند هدايت مىكند كه آن راه عبارت است از صبر در طريق پروردگار ، همچنانكه در جاى ديگر مىفرمايد :
( أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ