( 31 )
( قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ حَتَّى إِذا جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قالُوا يا حَسْرَتَنا عَلى ما فَرَّطْنا فِيها وَ هُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ عَلى ظُهُورِهِمْ أَلا ساءَ ما يَزِرُونَ )
: ( به تحقيق زيانكار شدند كسانى كه ملاقات خدا را تكذيب نمودند تا زمانيكه ناگهان قيامت و وقت لقايشان فرا رسيد و آنگاه گفتند : اى واى بر ما به سبب آنچه كه در دنيا كوتاهى كرديم ، آنها بار سنگين خود را بدوش مىكشند و بدان كه چه بد بارى به دوش مىكشند ) ، كافران كه منكر معاد و بعث هستند ، به سبب از دست دادن نعمت يقين به آخرت و اميد به لقاء پروردگار و به سبب تبعات آن ، كه همان عذاب اليم اخروى مىباشد ، حقيقتا زيانكار هستند و زمانى كه ناگهان ساعت ملاقات فرا رسد آن وقت از روى اندوه و ندامت بر آنچه از آنها فوت شده مىگويند ( وا حسرتا ) ، اى واى بر ما كه از روى جهل و نادانى نتوانستيم در دنيا توشهاى براى آخرت برگيريم و در اين امر كوتاهى كرديم و در قيامت آنها بار سنگين گناهان خود را بدوش مىكشند و چه بد بارى است كه اينها در قيامت متحمل آن مىشوند ، اين آيه به منزلهء نتيجهاى است كه از آيه قبلى گرفته مىشود و آن اين است كه مشركان با عوض كردن راحتى آخرت و مسرّت لقاء اللّه با انكار بعث و عذاب اليمى كه از لوازم آن است ، خود را خاسر و زيانكار كردند .
( 32 )
( وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ )
: ( زندگى دنيوى چيزى جز بازيچه و سرگرمى نيست و هر آينه خانهء آخرت براى كسانى است كه تقوى پيشه مىكنند نيكوتر است ، آيا باز هم تعقّل نمىكنيد ؟ ) ، زندگى دنيوى عبارتست از يك سلسله عقايد اعتبارى و غرضهاى موهوم و دنيا از آنجا كه آدمى را از مهمّات حيات اخرويش كه حيات حقيقى و ابدى است ، باز مىدارد ، نوعى لهو و لعب است ، ( چون لعب عبارتست از سرگرمى به موهومات و لهو هم چيزى است كه انسان را از امور مهمّ باز مىدارد ) ، امّا چرا آخرت تنها براى متّقين خير است ؟
چون دار آخرت حياتى است ، حقيقى و ثابت و چنين حياتى جز براى اهل تقوى