نخواهد كرد ، كما اينكه در انزال اين مائده نيز اين قوم به شرفى نائل شدند كه اقوام ديگر در چنين شرافتى با آنان مشاركت نداشتند .
[ آيهء ( 120 - 116 ) نفى الوهيّت مسيح از قول آن جناب ]
( 116 )
( وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ما يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي وَ لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ )
: ( و زمانيكه خداوند به عيسى پسر مريم فرمود : آيا تو به مردم گفتى كه من و مادرم را به غير از خدا ، دو معبود ديگر بگيريد ؟ عيسى گفت : منزّهى تو اى خدا ، شايسته من نيست كه چيزى بگويم كه حقّ من نيست ، اگر من اين سخن را گفته بودم ، تو مىدانستى ، چون به تحقيق ، تو آنچه در ضمير من مىگذرد مىدانى ، در حالى كه من به چيزهايى كه در نزد توست آگاهى ندارم ، براستى كه تو داناى غيبها هستى ) .
مقصود از اين عبارات گفتگوى پروردگار با عيسى عليه السّلام در روز قيامت است ، چون قيامت روزى است كه در آن روز راستگويى راستگويان آنان را سود مىبخشد و نيز بدليل آنكه خود عيسى عليه السّلام در جواب پروردگار عرض مىكند كه پروردگارا من تا در ميانشان بودم شاهد و ناظر اعمالشان بودم و چنين مطلب ناحقّى را به آنها نگفتم ، امّا بعد از اينكه مرا به جوار خود خواندى اطلاعى از اعمال آنها ندارم و تو خودت بهتر به اين امور آگاهى .
امّا در متن آيه مىفرمايد : آيا تو به مردم گفتى كه من و مادرم را غير از خدا دو إله و معبود بگيريد ؟ اين تعبير براى اين بود كه تا بر مهمترين حجّتهاى آنها بر الوهيّت عيسى و مريم دلالت كند و آن حجّت عبارت است : تولّد عيسى از مريم بدون وجود پدر و لذا فرمود : عيسى و مادرش و نفرمود عيسى و مريم .
و ( دون ) معناى غير را مىدهد ، پس پرستيدن عيسى و مادرش ، غير از خدا افادهء معناى شرك را مىكند نه نفى الوهيّت خداى سبحان ، يعنى نصارى قائل هستند كه خدا دو شريك دارد ، نه آنكه آن دو را إله بدانند و نفى الوهيّت پروردگار نمايند ، چون اتخاذ