3 ) اينكه بدانند عيسى عليه السّلام در آنچه كه آنان را از ناحيهء پروردگار به آن تبليغ نموده راست گفته است و مراد از علم در اينجا علم يقينى است كه بعد از بر طرف شدن خاطرات و وسوسههاى نفسانى از قلب در آن پديد مىآيد و يا فهميدن اينكه آيا عيسى عليه السّلام در وعدههايى كه به آنان داده و فرموده از ثمرات ايمان شما استجابت دعاست صحيح است يا نه ؟ و آيا به اين وعده وفا مىكند يا خير ؟ . . .
4 ) اينكه معجزه را به چشم خود ببينند تا در روز قيامت شهادت بدهند و اينها براى اينكه اين امر واقع شود اين اغراض عقلايى را براى معجزه خواهى خود بيان نمودند تا به اين وسيله ركاكت و قباحت اين امر را از بين ببرند و نيز حضرت عيسى عليه السّلام را به قبول تقاضاى خود وادار سازند و آن حضرت هم در اثر اصرار آنان درخواستشان را پذيرفت .
( 114 )
( قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكُونُ لَنا عِيداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ )
: ( عيسى پسر مريم فرمود : اى خدا ، اى پروردگار ما ، بر ما مائدهاى از آسمان نازل فرما تا براى ما و پيروان كنونى و آيندهء ما ، عيد و معجزهاى از جانب تو باشد ، پروردگارا روزيمان كن و تو بهترين روزى دهندگانى ) ، مسيح عليه السّلام در اين دعا و خواهشى كه از خداى متعال كرد خود را هم داخل آنها نمود و به لفظ جمع فرمود : ( ربّنا ) و منظور آن حضرت اين بود كه ندا با دعا مطابقت كند و اين دعا به جهت لفظ داراى خصوصيتى است كه در دعاهاى ديگر نيست و آن لفظ ( اللّهم ربّنا ) است كه اين عبارت براى دقّت مورد و ترس آگاهانه به كار رفته است ، آنگاه عيسى عليه السّلام عنوانى به مائده داد كه صلاحيّت داشته باشد ، غرض او اصحابش قرار گيرد و آن اين بود كه او و امّتش روز نزول مائده را عيد بگيرند و اين ابتكار از حضرت مسيح عليه السّلام بود و در درخواست حواريين چنين عنوانى وجود نداشت و اين امر را به اين جهت انجام داد تا اين مطلب را از صورت درخواست معجزه با وجود معجزات بزرگ الهى در دسترس و پيش چشم همه بيرون آورد و طورى ادا نمود كه مورد رضاى