پروردگار و غير منافى با مقام عزّت و كبريائى او باشد ، چون عيد گرفتن داراى آثار حسنهاى است ، از جمله وحدت كلمه و تجديد حيات ملّى و مسرّت دلهاى مردم و اعلان دين در هر بار كه آن عيد فرا مىرسد و در ادامه فائده ديگرى براى نزول مائده در نظر گرفت و آن ارتزاق بود و اين غرض را به عنوان فائدهاى فرعى كه بر غرض اصلى ( عيد ) مترتب مىشود برشمرد ، در حالى كه حواريين ارتزاق و خوردن را غرض اصلى خود بيان كرده بودند و مقصود بالذّات را ( اكل ) گرفته بودند و اين عيد از مختصات قوم عيسى عليه السّلام است .
( 115 )
( قالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ )
: ( خداوند فرمود : من آن مائده را بر شما نازل مىكنم ، پس هر كس از شما كه بعد از اين كافر شود ، پس همانا من او را به شديدترين وجهى كه تاكنون هيچ يك از جهانيان را عذاب نكردهام ، معذّب خواهم كرد ) ، ( منزلها ) از ريشهء انزال به معناى نزول دفعى و يكباره است به خلاف ( منزّلها ) از ريشهء تنزيل كه دلالت بر نزول تدريجى مىنمايد و اين عبارت بدون تشديد با قواعد موافقتر است ، امّا اين كلام وعدهء صريح است به انزال مخصوصا كه با صيغهء اسم فاعل ذكر شده نه با لفظ فعل و از همين جا مستفاد مىشود كه مائده مورد درخواست مسيح عليه السّلام قطعا نازل شده است ، ولو اينكه مسيحيان از آن خبرى ندارند و عبارت ( فمن يكفر بعد منكم . . . ) ردّ بر دعاى عيسى عليه السّلام نيست ، بلكه استجابت آنست و رحمت مطلقهاى است كه بوسيله آن اوّلين و آخرين از امّت آن جناب از آن بهرهمند خواهند شد به جز كفّار از آنان ، چون وعده انزال مطلق است ، امّا شرطى كه در آن ذكر شده صريح و قطعى نيست ، بلكه مشروط است به كفر بعد از نزول مائده .
و اينكه خداوند وعدهء عذاب خاص به كافران نسبت به مائده داده است به اين جهت مىباشد كه درخواست مائده نيز معجزهاى خاص است و لذا هر كس به آن كافر شود نيز ، خداوند وعيد عذابى شديد و خاصّ را به او داده كه هيچ كس را چنين عذابى