هستيد ، نكشيد كسى از شما كه عمدا شكارى را بكشد كفّارهء آن نظير همان شكار است از چهار پايان كه دو نفر از شما كه صاحب عدالتند ، حكم به آن مىكنند ، در حالى كه كفّاره را هدى قرار داده و آن را به كعبه مىرساند ، با اينكه كفّارهاش طعام دادن به مسكينان و يا به جاى اطعام هر مسكين يك روز روزه است تا كيفر نافرمانى خود را بچشد ، خداوند گناهان گذشته را عفو كرده است و اگر كسى دوباره چنين معصيتى كند ، پس خدا از او انتقام مىگيرد و خدا مقتدر و انتقام گيرنده است ) ، ( حرم ) جمع حرام به معناى منع است و كسى كه براى حج مواردى را بر خود حرام مىنمايد ، محرم مىگويند ، و ( مثل ) به معناى ( شبه ) است ، يعنى مانند و شبيه و ( عدل ) به كسر و فتح ( عين ) نيز به معناى مثل و مانند است و ( و بال ) سنگينى نامطلوب هر چيزى را گويند .
و اين آيه نهى از كشتن شكار در هنگام احرام است و هر كس از روى عمد مرتكب اين عمل شود ( بنابراين قتل به خطا يا از روى فراموشى از موضوع بحث خارج است ) كفّاره به او واجب مىشود و بايد به جزاى آن حيوانى اهلى نظير حيوانى كه كشته است بدهد ، و تشخيص اينكه اين حيوان نظير آن شكار هست يا نه به عهده دو نفر مرد عادل و ديندار است ، در حالى اين جزا در راه خدا مىشود كه به صورت « هدى » درآيد ، يعنى به مكّه فرستاده شود تا طبق دستور سنّت در خود مكّه يا در منى ذبح گردد و جمله ( او كفّارة طعام مساكين او عدل ذلك صياما ) دو خصلت ديگرى است براى كفّاره صيد در حرم و بين اين سه خصلت ترتيب هست ، يعنى اگر ممكن است اوّل هدى كردن حيوانى نظير آن شكار ، اگر ممكن نشد اطعام مساكين و فقراء و اگر اين نيز ممكن نشد به همان مقدار روزه واجب است و اين كفّاره خود نوعى از مجازات است ، چون مىفرمايد : اين كفّارات براى آنست كه سنگينى و شدّت عملش را بچشد و در ادامه مىفرمايد : خداوند از آن شكارهائى كه قبل از نزول حكم انجام دادهايد درمىگذرد ، امّا هر كس بعد از اين حكم حرمت باز هم مرتكب اين عمل شود و آن را تكرار كند ، ديگر كفّاره نمىتواند جبران عمل او را نمايد ، بلكه خداوند از او بوسيلهء عذاب كردن انتقام مىگيرد ، چون
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى ) — صفحة 545
مساهمون: فاطمه مشايخ
ص٥٤٥