رسيدنش بگوششان به يكى از اين پليديها كه عمل شيطان است مبتلا بودهاند حرجى بر آنها نيست و خداى متعال از گناهان گذشته آنها صرف نظر نموده است و اين به جهت آنست كه خدا نيكوكاران را دوست دارد ، چون در عقيده و نيّت و رفتارشان تنها در جستجوى رضاى خدا هستند .
[ آيهء ( 99 - 94 ) احكام احرام و صيد كردن ]
( 94 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللَّهُ بِشَيْءٍ مِنَ الصَّيْدِ تَنالُهُ أَيْدِيكُمْ وَ رِماحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَخافُهُ بِالْغَيْبِ فَمَنِ اعْتَدى بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، خداوند هر آينه شما را با چيزى از شكار مىآزمايد ، بطوريكه شكار در دسترس و تيررس شما قرار مىگيرد ، تا خدا بداند كه چه كسى از او در غيب مىترسد ، پس كسى كه بعد از اين از حدود الهى تجاوز كند ، ( در حال احرام شكار كند ) براى او عذابى دردناك مىباشد ) ، ( بلاء ) به معناى امتحان و آزمايش است و لام ، قسم و نون مشدّد هر دو براى تأكيد هستند و اينكه فرمود : ( بشىء مّن الصّيد ) به جهت تحقير و كوچك شمردن و ناچيز دانستن آنست تا مخاطب را در انتها از نهيى كه در آيه بعدى است و به جهت دست برداشتن از سود ناچيز آن كمك كند و جمله ( تناله ايديكم و رماحكم ) مىخواهد به شكار از جهت آسانى و دشوارى تعميم دهد و مىفرمايد :
خداوند شما را آزمايش مىكند تا تشخيص دهد و براى ما آشكار كند كه چه كسانى از آخرت و عذاب دردناك آن خوف دارند و به همين جهت از منهيّات الهى پرهيز مىكنند ، و چون در اين آيه اشعار به اين معنا هست كه حكمى شامل منع و تحريم در بين بود ، در آخر مىفرمايد : هر كس بعد از اين حكم از حدود آن تجاوز كند براى او در آخرت عذاب دردناك خواهد بود .
( 95 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ مُتَعَمِّداً فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ هَدْياً بالِغَ الْكَعْبَةِ أَوْ كَفَّارَةٌ طَعامُ مَساكِينَ أَوْ عَدْلُ ذلِكَ صِياماً لِيَذُوقَ وَبالَ أَمْرِهِ عَفَا اللَّهُ عَمَّا سَلَفَ وَ مَنْ عادَ فَيَنْتَقِمُ اللَّهُ مِنْهُ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقامٍ )
: ( اى كسانى كه ايمان آورديد ، شكار را در حالى كه محرم