( 86 )
( وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ )
: ( و كسانى كه كافر شدند و نشانههاى ما را تكذيب كردند ، آنها همنشين و ياران دوزخند ) ، يعنى مشركين و يهود و ساير كسانى كه از روى عناد و تكبّر به آيات خدا كافر شدند و نشانههاى الهى را دروغ شمردند ، اينها به جهت كفر و تكذيبشان در دوزخ مقام خواهند يافت و در آن جاودانه خواهند بود .
[ آيهء ( 86 - 68 ) نهى از تعدّى به حدود الهى ]
( 87 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد طيباتى را كه خداوند بر شما حلال نموده ، حرام نكرده و تجاوز نكنيد ، چون همانا خدا متجاوزان را دوست نمىدارد ) ، ( حرام ) به معناى چيزى است كه از آن منع شده باشد ، چه اين منع به تسخير الهى باشد و چه به منع قهرى و يا عقلى و يا شرعى و يا از ناحيهء كسى كه اطاعت امرش لازم است و در آيه از حرام كردن حلائل الهى نهى شده است ، ( حلال ) از ريشهء ( حلّ ) به معناى گشودن گره است يا به معناى حلول و نزول و حلال در معنا مقابل حرام است و در آيه مىفرمايد : حلال الهى را حرام نكنيد و تحريم حلال يا به اين است كه در مقابل حليّت شارع حرمتش را تشريع كنند و يا كسى از انجام آن عمل حلال جلوگيرى نموده يا خودش از انجامش امتناع بورزد ، چون همه اينها تحريم و منع و در حقيقت نزاع با خداى سبحان است در سلطنت او و نقض ايمان به خدا و تسليم به اوامر اوست و اين نوعى تجاوز به سلطنت تشريعى خدا ، و خروج از تسليم و التزام و پايبندى به اوامر الهى ، و همچنين اعتداء و دشمنى با پروردگار عالم است و خدا تجاوز كارانى را كه حلال را حرام مىكنند دوست نمىدارد ، چون خداوند مطابق حكمت و مصلحت و شناختى كه از فطرت بشر دارد ، چيزهاى پاكيزه و طيّبات را حلال نموده و خبائث و آلودگيها را حرام كرده است .
( 88 )
( وَ كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ )
: ( و از آنچه خدا روزيتان كرده و حلال و طيّب است بخوريد و بپرهيزيد از خدايى كه به او