فرستادند كه سبب شد خداوند بر آنها خشم بگيرد و در عذاب جاودان باشند ) ، اين آيه از باب گواهى خواستن از حسّ و وجدان است ، يعنى اينها اگر قدر دين خود را مىشناختند ، از آن دست برنمىداشتند و از حدود آن تجاوز نمىكردند و لازمهء اين امر هم اين بود كه اهل توحيد را دوست بدارند و از كافران نيز نباشند ، چون به گواهى وجدان هر كس كه قومى را دوست بدارد به فعل آنها نيز راضى است ، پس از دوستى آنها با كفّار ، استفاده مىشود كه اينها از دين خود چشم پوشيده و صرف نظر كردهاند و دوستى با كفّار بسيار توشهء بدى است كه براى آخرتشان مىفرستند و جزاى آنها اين است كه خداوند نسبت به آنها غضب مىكند و در عذاب جاودانه خواهند بود تا و بال عملشان را بچشند ، چون اينها كيفر و عذاب خود را خودشان از پيش فرستادهاند .
( 81 )
( وَ لَوْ كانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ النَّبِيِّ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ وَ لكِنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ فاسِقُونَ )
: ( و اگر اينها به خدا و پيامبر و آنچه به او نازل شده ايمان مىآوردند ، كفّار را به دوستى نمىگرفتند و ليكن بسيارى از آنها فاسق و گنهكار هستند ) ، يعنى اگر اهل كتاب به خدا و پيامبر اسلام و قرآن و يا به پيامبر خودشان و كتابشان ايمان داشتند ، هرگز كفّار را دوست خود نمىگرفتند ، چون ايمان تمامى اسباب را هر چه هم مؤثر باشند تحت الشّعاع خود قرار داده و از بين مىبرد و ليكن بسيارى از آنان فاسق و سرپيچ از ايمان هستند .
( 82 )
( لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى ذلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَ رُهْباناً وَ أَنَّهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ )
: ( هر آينه يهود و مشركين را دشمنترين مردم نسبت به مؤمنان مىيابى و هر آينه آنها را كه گفتند ما نصارى هستيم دوستترين مردم نسبت به مؤمنين مىيابى ، اين به آن جهت است كه بعضى از ملّت نصارى قسّيسين و رهبانانى هستند و