امّا اين نسبت و لقب مانع از كفر و شرك آنها نشد و اينها به مسيح كه يك انسان بود نسبت الوهيّت دادند ، در حالى كه بشر كجا و پروردگار عالم كجا ؟
و خود مسيح هم به آنها مىگفت : كه اللّه را بپرستيد كه پروردگار من و شماست و من مثل شما بندهء خدا هستم و اين حجّتى بر عليه كفر آنها و بطلان قول آنهاست ، و در ادامه مىفرمايد : هر كس براى خدا در الوهيّت شريك قرار دهد مشرك و كافر است ، پس ورود به بهشت بر او حرام مىباشد و جايگاه او آتش خواهد بود و ستمكاران هيچ ياورى نخواهند داشت و اين سخن ابطال قول نصارى است كه مىگويند : مسيح فديه شد و مضمون آن اين است كه مسيح با پاى خود به طرف چوبه دار رفته تا جانش را فداى پيروان خود كند ، تا شايد خداوند از گناهان پيروانش درگذرد و تكاليف الهى را از دوش آنها بر دارد و در روز قيامت يكسره به بهشت روند ، بدون آنكه بدنهايشان با آتش دوزخ تماسى پيدا كند ، مسيحيان اين داستان را براى اين درست كردهاند كه تنها از ديندارى به نامش قناعت كردهاند و جميع محرّمات الهى را مرتكب مىشوند و در آخرت هم به پاداش اينكه براى خدا پسر تراشيدهاند مىپندارند يكسره به بهشت خواهند رفت ! ، و اين مطالبى كه آيه شريفه به آنها اشاره مىكند ، يعنى : ( 1 - امر به توحيد ( الاصلاح 12 - 29 انجيل مرقس ) ، ( 2 - ابطال عبادت مشرك ( 6 - 34 متى ) ( 3 - حكم به خلود ستمكاران در آتش ( 13 / 5 / 25 / 31 / 47 / متى ) همه در ابواب متفرقه انجيلها موجود است .
( 73 )
( لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنْ لَمْ يَنْتَهُوا عَمَّا يَقُولُونَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( به تحقيق كسانى كه گفتند خدا يكى از سه معبود است كفر ورزيدند و هيچ معبودى جز معبود واحد نيست و اگر اينها از آنچه مىگويند دست برندارند هر آينه عذاب دردناكى به كافران از آنان خواهد رسيد ) ، يعنى خدا را يكى از آن سه اقنوم مقدس پدر ، پسر ، روح القدس مىدانستند و