( 75 )
( مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ انْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْآياتِ ثُمَّ انْظُرْ أَنَّى يُؤْفَكُونَ )
: ( مسيح پسر مريم جز رسولى بيش نيست و تحقيقا قبل از او نيز پيامبرانى بودند و مادرش مريم صديقهاى بود و هر دوى آنها مانند ساير مردم غذا مىخوردند ، نگاه كن ببين چطور براى آنها آيات را بيان مىنمائيم ، آنگاه ببين آنها چگونه روى برمىگردانند ) ، ما حصل گفتار نصرانىها اين بود كه مىگفتند مسيح مشتمل بر جوهرهء الوهيّت است و در اين آيه اين گفتار را ردّ مىكند و مىفرمايد : مسيح هيچ فرقى با ساير فرستادگان خدا كه خدا همه آنها را به سرنوشت مرگ دچار ساخت ندارد ، چون همه آنها فقط فرستادگانى براى ارشاد و هدايت بندگان بودند نه ارباب و الههاى كه سزاوار پرستش باشند و همچنين مادر مسيح ، مريم بشرى بود راستگو كه آيات خداى را تصديق نمود و هر دوى اينها از افراد بشر بودند و مانند همه غذا مىخوردند ، زيرا خوراك دلالت بر احتياج مىنمايد ، و احتياج اولين نشانه امكان و مخلوقيّت است .
پس مسيح ممكن الوجود بوده نه واجب الوجود و مخلوق بوده نه خالق و مادرش هم مانند او بشرى بوده است ، لذا اى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم ببين ما چگونه اين نشانهها را براى بطلان حجّتهاى آنها مىآوريم ، امّا اينها از اين همه نشانهها صرفنظر مىكنند و به ظاهرترين دلائل پشت مىكنند و تسليم حق نمىگردند و اين همه دلايل را تكذيب مىنمايند .
( 76 )
( قُلْ أَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً وَ اللَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ )
: ( بگو آيا جز خدا چيزى را عبادت مىكنيد كه مالك هيچ نفعى يا ضررى براى شما نيست و حال آنكه خداوند شنوا و داناست ) ، بشر از ابتداى تاريخ غالبا به طمع دفع ضرر و شرور و جلب منفعت و خير ، معبودى را مىپرستيده است ، امّا پرستش خداى واحد براى آنست كه خدا سزاوار پرستش است ، نه براى جلب نفع و دفع ضرر ، امّا غير خدا هر چه هست همه محتاج و ممكن و مخلوق هستند كه اينها براى خودشان هم