برترى مىدهند و خدا هم بواسطهء اينكه آنها را دوست دارد ، آنها را از هر ظلم و آلودگى معنوى مانند كفر و فسق پاكيزه و مطهّر نموده است ، حال يا به عصمت الهى و يا با مغفرت خداوند و از راه توبه ، و اينها در برابر مؤمنان متواضع و ذليلند ، چون مؤمنان اولياء خدا هستند ، خدا هم ولّى اين قوم است ، لذا به جهت بزرگداشت و تعظيم خداوند ، اينها خود را در برابر مؤمنان خوار و متواضع مىسازند و چون مىدانند كه عزّت تنها از ناحيهء خداست ، لذا عزّت كافران را كاذب و دروغين مىشمارند و در برابر آنها با اقتدار و شكست ناپذير هستند و در امر جهاد هم هرگز گوش به سرزنش كسانى كه از ترس از دست دادن مال و جان در جهاد شركت نمىكنند ، نمىسپارند و در راه خدا از هيچ كس پروا ندارند و اين خود فضلى از جانب خداست كه آن را به مقتضاى حكمتش به هر كس بخواهد مىدهد و خداوند گشايش دهندهاى است كه آنچه نزد اوست نه كاسته مىشود و نه فانى مىگردد و دانايى است كه مىداند فضل خود را نثار چه كسانى كند .
( در روايات بسيار من جمله در تفسير ثعلبى در مجمع البيان از امام باقر و امام صادق عليهم السلام آمده است كه اين آيه در شأن على عليه السّلام و اصحابش نازل شده است و صاحبان اين خصال همان افرادى هستند كه قرآن كريم آنها را وارث زمين خوانده و آنها را صاحبان عاقبة الدّار معرفى نموده است ) « 1 » .
[ آيهء ( 56 - 55 ) ولايت امام على عليه السّلام ]
( 55 )
( إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ )
: ( همانا منحصرا ولّى شما خداست و رسول او و كسانى كه ايمان آوردهاند ، هم آنان كه نماز به پا مىدارند و زكات مىدهند ، در حالى كه در ركوع نمازند ) ، ( ولاء و توالى ) به اين معناست كه دو چيز يا بيشتر حاصل شود كه از يك جنس باشند بدون اينكه چيزى از غير آن جنس حائل شود و استعارتا در معناى قربى استعمال
هامش
( 1 ) - استفاده از اصل تفسير الميزان .