ولايت رسول خدا منجر مىشود ، مانند جنگيدن كفّار با پيامبر و مسلمانان و راهزنى راهزنان كه امنيّت عمومى را خدشه دار مىسازند ، امنيّتى را كه گسترش دامنهء ولايت پيامبر آن امنيّت را گسترانده است و مراد از افساد در زمين استفاده از سلاح و تعدّى به حرمات و اخلال در امنيّت عمومى است .
در نهايت خداوند مىفرمايد : سزاى چنين كسى يا قتل است يا دار زدن و يا قطع دست و پا از جانب مخالف و يا تبعيد ، و هر كدام از اين مجازاتها اعمالش بستگى به نوع درجهء افساد و محاربهء آن فرد دارد كه مثلا فقط از سلاح استفاده كند يا دزدى كند و يا مرتكب قتل هم بشود ، و مراد از تبعيد و نفى بلد آنست كه او را از شهرى كه در آنجا مرتكب فساد شده است به شهر ديگر تبعيد كنند و بر مردم آن شهر دوّم هم آشكار كنند كه او شخص منفى و مفسدى است ، پس با او مجالست و خريد و فروش و ازدواج نكنند و حتّى او را شريك در طعام و شراب خود نيز نسازند و اگر به شهر ديگر رفت به آنها هم همين مسأله را بگويند تا زمانى كه عمر او به اتمام برسد ، پس اگر گفته شود ، حكم او در صورتى كه متوجّه بلاد كفر و شرك بشود ، چگونه است ؟ در جواب مىگوئيم ، اگر به آنجا برود يا بدست اهل آنجا كشته مىشود و يا او آنها را مىكشد و ( خزى ) به معناى فضيحت و رسوائى است و آيه شريفه مىفرمايد : اين عذابها كه گفتيم خوارى مفسد و ظالم در اين دنياست ، امّا عذاب اخروى او بسى بزرگتر است و اينها باعث نميشود كه عذاب اخروى او بر طرف گردد .
( 34 )
( إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( مگر آن افرادى كه قبل از آنكه شما آنها را دستگير كنيد توبه كرده باشند و بدانيد كه خدا آمرزنده و مهربان است ) ، اين حكم مخصوص فرد محارب و مفسدى است كه قبل از تسلط مؤمنان و دستگيرى وى به سوى خدا بازگشت كرده است ، امّا بعد از دستگيرى و اقامهء دو شاهد بر اينكه او شمشير كشيده و يا كسى را كشته ، ديگر توبه