محسود توسط حسود بشود و اين امر فساد در زمين است و باعث بطلان غرض خداوند در تكثير نوع انسانى مىگردد و قتل ، ابطال اين حكم الهى و منازعهء با آن است ، به همين جهات خداوند مىفرمايد : بر بنى اسرائيل بيان نموديم كه بر حسب دقّت ، كشتن يك فرد بىگناه و نه از روى قصاص در نزد خداى سبحان به منزلهء كشتن همه افراد بشر است و در مقابل زنده كردن يك فرد و نجات او از مرگ يا اسارت و يا هدايت او ، به منزله زنده كردن كلّ بشريت است و اينجا معناى ( كتابت ) به معناى حكم تكليفى نيست ، امّا در عين حال خالى از تشديد و تهديد هم نيست و مىخواهد بنى اسرائيل و ساير مردمى را كه گرفتار پيروى از هواى نفس و كبر و سركوب حقيقت هستند از پيامد چنين عملى بترساند ، چون اين اعمال باعث خشم پروردگار مىگردد و پيامدش در دنيا و آخرت گريبان ظالم را رها نمىكند .
و در آخر در وصف بنى اسرائيل كه مردمى مفسد و مصّر بر گناه تكبر و عصيان بودند ، مىفرمايد : اينها على رغم آمدن پيامبران و آوردن معجزات آشكار ، باز هم دست از تجاوز و زياده روى و خروج از اعتدال برنداشتند ، گويا اصلا پيامبرى بر ايشان نيامده است .
[ آيهء 40 - 33 ) حكم شخص محارب و سارق و امر به ابتغاء وسيله ]
( 33 )
( إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ )
: ( همانا سزاى كسانى كه با خدا و رسول او مىستيزند و در راه گستردن فساد در زمين تلاش مىكنند ، اين است كه يا كشته شوند يا به دار آويخته گردند و يا دست چپ و پاى راستشان يا به عكس بريده شود و يا به سرزمينى ديگر تبعيد شوند ، تازه اين امر عذاب و خوارى دنيوى آنهاست و در آخرت براى آنان عذابى بزرگ مىباشد ) ، محاربه به معناى لفظىاش در مورد خداوند محال است و ناگزير بايد بگوئيم معناى مجازى آن منظور بوده كه شامل مخالفت با احكام شرعى و ظلم و اسراف مىباشد و منظور از محاربه با رسول ، عملى است كه به ابطال اثر