( 4 )
( يَسْئَلُونَكَ ما ذا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ ما عَلَّمْتُمْ مِنَ الْجَوارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ )
: ( از تو مىپرسند چه چيزهائى برايشان حلال است ؟
بگو آنچه پاكيزه است برايتان حلال مىباشد و نيز آنچه كه از ميان حيوانات شكارى كه تعليم دادهايد از قبيل سگ و باز و ببر ، تنها سگ شكار كند ، به شرطى كه تعليم يافته باشد ، مىتوانيد از نيم خوردهء آنها بخوريد ، به شرطى كه هنگام رها كردن سگ جهت شكار نام خدا را برده باشيد و از خدا پروا كنيد و در شكار زياده روى نكنيد ، همانا خدا در حسابرسى سريع است ) ، سئوالى است مطلق و كلى و جواب آن هم عمومى و مطلق است و ضابطه كلى كه به دست داده ، اين است كه حلال آن چيزى است كه تصرّف در آن امرى طيّب و معقول شمرده شود ، پس هر چيزى كه فهم عموم مردم آن را طيّب بداند طيّب و حلال است .
و علّت اين نتيجهگيرى مطلق بودن حكم است ، چون هيچ مطلقى شامل فرد غير متعارف نمىشود و در ادامه مىفرمايد : شكار هر درندهاى كه تعليم يافته نيز برايتان حلال شده است ، ( جوارح ) جمع ( جارحة ) است و جارحه هر حيوانى است كه به دنبال شكار باشد ، امّا كلمهء ( مكلّبين ) گوياى اين است ، حكم حلال بودن نيم خورده حيوانات شكارى مختص به سگ شكارى است نه غير او و همچنين جمله ( مما امسكن عليكم ) قيد ديگرى است كه حكم حلال بودن نيم خورده سگ شكارى را مقيّد مىكند به صورتى كه سگ ، شكار را براى صاحبش گرفته باشد ، نه براى خودش و جمله ( و اذكروا اسم اللّه عليه ) آخرين شرط حلال بودن شكار سگ را بيان مىكند و آن اينست كه صاحب حيوان هنگام فرمان دادن و فرستادن سگ نام خدا را ذكر كرده باشد و در آخر با جمله ( و اتقوا اللّه ) اين مطلب را بيان مىكند كه در امر شكار نبايد بيهوده و از سر تفريح و سرگرمى يا خودنمايى و زورمندى اقدام نمود ، بلكه بايد دانست كه خدا حسابگرى دقيق و سريع است و دربارهء شكار بايد از خداى متعال ترسيد و فقط به قدر