( 125 )
( وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا )
: ( كيست كه دين او از آنكه از جان مطيع و تسليم خدا شده و نيكوكار است و آيين معتدل ابراهيم را پيروى كرده ، خوبتر باشد ؟ در حالى كه خداوند ابراهيم را دوست و خليل خود گرفته است ) ، اين آيه در مقام پاسخ به سئوال مقدّر است كه اگر مسلمان يا يهودى و نصرانى بودن هيچ تأثيرى در كرامت در نزد خدا ندارد ، پس چه مزيّتى در گرايش انسان به سوى ايمان و اسلام وجود دارد ؟ و خداوند در پاسخ مىفرمايد : كرامت دين امرى است كه حسن آن بر هيچ عاقلى پوشيده نيست و همچنين از طريق اصطلاح ( ارسال مسلّم ) اين معنا را مفروض و مسلّم گرفته كه اسلام بهترين دين بوده و اقتضاى آن اين است كه انسان روى خود را تسليم و متوجّه به خدايى كند كه آنچه در آسمانها و زمين است در برابر او خاضعند و نيز بر طبق كيش و آيين ابراهيم عمل نمايد ، كيشى كه مطابق فطرت است و ساقط كننده همه شريعتهاى غير الهى مىباشد و منظور از نيكى ، نيكى در عقيده و عمل است و اين در حاليست كه ابراهيم مسلمان بوده و از مشركين نبود ، و همچنين او خليل خدا بود ، يعنى عشق و محبت نسبت به خدا در بين تمام جسم و روح او خلل نموده بود .
( 126 )
( وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطاً )
: ( و آنچه در آسمانها و زمين است از آن خداست و خداوند به همه چيز احاطه دارد ) ، پس حكم خدا مانند حكمهاى باطل بشرى نيست ، خداى سبحان مالك مطلق است كه مملوك هيچ نيرويى نيست و بر همه چيز محيط است ، بر خلاف موالى و رؤسا و پادشاهان بشرى كه آنها مالكيتشان هرگز مطلق نيست ، بلكه مالك بخشى محدود هستند كه در ازاى آن خودشان نيز تحت مالكيت اراده آن قوم درمىآيند و بعضى ، بعض ديگر را ساقط مىكنند و زمانى كه ارادهء آنها بر خلاف ارادهء عموم مردم باشد مردم با شورش و انقلاب آنها را ساقط مىنمايند ، در حالى كه خداوند قادر محيطى است