مجاهده نموده ، اگر چه خود را مسلمان بداند ، امّا در حقيقت جز فساد و فاسد كردن عملى انجام نمىدهد .
( 120 )
( يَعِدُهُمْ وَ يُمَنِّيهِمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ إِلَّا غُرُوراً )
: ( شيطان به آنها وعده مىدهد و آنها را آرزومند مىسازد در حالى كه جز فريب به ايشان وعدهاى نمىدهد ) ، وعدههاى شيطان همان وسوسههايى است كه او بدون واسطه مىكند ، به خلاف ( امّانى ) كه امور خيالى هستند كه وهم از آنها لذّت مىبرد و اينها از وسوسهء شيطان ناشى مىشوند و خداوند تمنّى و آرزوهاى دروغين بشر را غرور نخواند ، بلكه وعدهء شيطان را غرور و فريب خواند و اين نكته بر كسى پوشيده نيست .
( 121 )
( أُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ لا يَجِدُونَ عَنْها مَحِيصاً )
: ( آنها جايگاهشان جهنم است و از آن گريزگاهى نمىيابند ) ، خداى متعال بعد از بيان وعدههاى شيطان عاقبت حال فريب خوردگان او را بيان نموده و مىفرمايد : منزلگاه آنها دوزخ است و به هيچ وجه راه گريزى از آن ندارند ، لذا جهنم مأوى و پناهگاه آنهاست ، در حالى كه انسان به جايى پناه مىبرد تا در آن آرامش بيابد ، امّا اينها بسوى جهنم پناهنده مىشوند و در آنجا عذاب را خواهند چشيد و هيچ محل بازگشت و فرارى هم براى آنها نخواهد بود .
( 122 )
( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا )
: ( و كسانى كه ايمان آورده و عمل شايسته به جاى آوردند به زودى آنها را وارد بهشتهايى مىكنيم كه نهرها در زير آنها جارى است و در آن جاودانه خواهند بود ، وعدهء خدا حق است و كيست كه در گفتار از خدا صادقتر باشد ) ، خداوند بعد از بيان حال فريب خوردگان شيطان حال كسانى را بيان مىكند كه در مقابل آن گروه قرار دارند ، در اينجا به اقتضاى مقام كه لازم است به عظمت خداى تعالى اشاره بشود از ضمير متكلم مع الغير استفاده شده است و