و ترساندن آنها براى مخالفت ورزيدن و عمل نكردن به احكام نيز مىباشد .
( 128 )
( وَ إِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ )
: ( و اگر زنى از بى ميلى و يا رو گردانى شوهرش بيم دارد ، او و همسرش مجازند به منظور اصلاح از قسمتى از حقوق خود صرفنظر كنند و صلح در هر حال بهتر است ) ، ( نشوز ) يعنى رفع و برداشت اداى واجب و منظور آنست كه اگر زنى علائم نشوز را در شوهرش ديد ، يعنى مشاهده كرد كه او واجبات زوجيّت را انجام نمىدهد و يا از وى رو گردان است ، در اين صورت مىتواند براى ايجاد صلح و توافق و ايجاد علاقه از جانب همسر از بعضى از حقوق خود صرفنظر و چشم پوشى كند تا به اين وسيله از طلاق جلوگيرى شود و اگر شرط صلح را خوف از نشوز و اعراض قرار داد ، نه خود آن دو ، براى اين بود كه صلح در زمانى متحقّق و متصوّر است كه علائم و آثار اعراض يا نشوز ظاهر شده باشد نه خود آنها و البته صلح و توافق بهتر از جدائى و ظهور نشوز يا رويگردانى است ،
( وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَ إِنْ تُحْسِنُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً )
: ( و همه نفسها بخل در آنها حضور دارد و اگر نيكى كنيد و تقوا پيشه نماييد ، پس همانا خدا به آنچه مىكنيد ، آگاه است ) ( شّح ) به معنى بخل و بخل يكى از غرائز نفسانى است كه خداوند آن را در نهاد بشر قرار داده تا به وسيلهء آن منافع و مصالح خود را حفظ نمايد و از ضايع شدن آن جلوگيرى كند ، پس هر نفسى داراى بخل است و بخلش همواره حاضر در نزد اوست ، يك زن نسبت به حقوق زوجيّت خود شامل لباس و خوراك و بستر و عمل زناشوئى بخل مىورزد ، يعنى از غصب شدن و ضايع شدن آنها جلوگيرى مىكند و يك مرد نيز در صورتى كه به زندگى با همسرش بى ميل باشد از موافقت و محبّت و اظهار علاقه به همسرش بخل مىورزد ، در اين صورت حرجى بر آن دو نيست كه يكى از آن دو براى ايجاد صلح و توافق از بعضى حقوق خود چشم پوشى كنند و در آخر نسبت به مردان موعظه مىنمايد كه از طريق احسان و تقوا