( 119 )
( وَ لَأُضِلَّنَّهُمْ وَ لَأُمَنِّيَنَّهُمْ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ آذانَ الْأَنْعامِ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ )
: ( هر آينه آنها را گمراه مىكنم و آرزومندشان مىسازم و وادارشان مىكنم تا به عنوان تحريم گوشت حيوانات حلال گوشت ، گوش آنها را بشكافتند و دستورشان مىدهم تا خلقت خدا را دگرگون سازند ) ، ادامهء قول شيطان رجيم است كه خطاب به پروردگار مىگويد : هر آينه آنها را از طريق تو و مذهب تو و طاعت رسولت گمراه مىكنم و آنها را با آرزوهاى خيالى و موهوم سرگرم مىنمايم و به آنها دستور مىدهم ( چون كسى كه با امر خدا مخالفت كند دعوت شيطان و امر او را اجابت كرده است ) تا مثلا گوش بعضى حيوانات مثل ( بحيره ) ( ماده شترى كه پنج شكم زاييده ) و ( سائبه ) ( شترى كه به عنوان وفاى به عهد آن را رها مىكردند ) را بشكافند تا گوشت آنها را حرام اعلام كنند و اگر اين مورد از گمراهى را به عنوان نمونهاى از ضلالت آورد به جهت آن است كه بعضى از افراد عام را بعد از ذكر عام بيان كرده باشد .
و همچنين مىگويد آنها را وادار مىكنم كه خلقت خدا را تغيير دهند ، مثلا مردان را كه توانايى ازدواج دارند ، اخته نمايند يا انواع مثله و بريدن اعضاء را معمول كنند و يا مردان با يكديگر لواط نموده و زنان با يكديگر مساحقه نمايند و اينها همه خروج از حكم فطرت و ترك دين حنيف و برگزيدن روشها و احكامى غير از شريعت الهى است ،
( وَ مَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيًّا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبِيناً )
: ( و هر كس به جاى خدا شيطان را به عنوان دوست و سرپرست خود بگيرد ، به تحقيق دچار خسارت و زيانى آشكار شده است ) لذا چنين كسى كه به جاى پروردگار عالميان كه سرپرست و معبود و حاكم كلّ هستى است ، شيطان را سرپرست خود بگيرد ، مسلما دچار ضرر و خسارت شده ، چون مذهب خدا برتر است و هر كس به آن تمسك يابد رستگار مىشود و هر كس راه خدا را ترك كند ، همانا از راه راست منحرف شده و كدام خسارت آشكارتر از خسارت ترك سعادت حقيقى و كمال خلقت است ، چون اين چنين كسى سعادت را وا نهاده و غير آن را برگزيده ، و در واقع مصداق اين آيه گشته و به تحقيق در مسير كفّار