گناهى بر شما نيست اگر بخاطر باران يا بيمارى ، كه حمل اسلحه را برايتان دشوار مىنمود ، اسلحه را زمين بگذاريد ، امّا به شرطى كه احتياط خود را از دست ندهيد ، همانا خداوند براى كافران عذابى خوار كننده مهيّا نموده است ) اين جمله بيانگر تخفيفى ديگر از جانب خدا در مورد كيفيّت نماز خوف است و آن اين است كه زمانى كه بخاطر باران يا بيمارى حمل اسلحه در نماز مشكل است ، در اين حالت حرجى بر آنان نيست كه بدون اسلحه نماز بخوانند ، امّا به شرطى كه احتياط نمايند و از كفّار غافل نشوند ، چون كفّار همهء همّ و غمّشان در گرفتار كردن مؤمنان و غافلگير نمودن آنان است و خداوند هم به سبب همين دشمنى آنها با شريعت الهى و راه او و عداوت با مؤمنان براى آنان عذابى سخت و ذليل كننده آماده كرده است .
( 103 )
( فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً )
: ( و چون نماز را تمام كرديد ، در هر حال چه ايستاده و چه خفته و چه به پهلو خدا را ياد كنيد ، اين نماز شكسته مخصوص حالت خوف است ، پس همين كه ايمن شديد نماز را تمام بخوانيد ، چون نماز امر واجبى است كه بايد مؤمنين آن را در اوقات معيّن به جاى آورند ) ، پس نماز فريضهاى تغيير ناپذير و ثابت در تمام احوال است ، و نماز به حسب اصل دگرگونى نمىپذيرد و در هيچ حالى ساقط نمىشود ، لذا اگر حكم نماز مسافر يا نماز خوف را داديم ، اينها براى همان حالات خاص بود ، ولى در زمان ايمنى و در حضر نماز را تمام و كمال بجاى آوريد ، چون نماز امر واجبى است ، كه هرگز ساقط نمىشود و تغيير و تبدّل نمىپذيرد ، يعنى مثلا مانند روزه به چيز ديگر نظير كفّاره مبدّل نخواهد شد .
( 104 )
( وَ لا تَهِنُوا فِي ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَما تَأْلَمُونَ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا يَرْجُونَ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً )
: ( و در تعقيب كفّار سستى نورزيد ، اگر شما در رنج هستيد ، آنان نيز مانند شما در رنجند ، با اين فرق كه شما از خدا اميد