ترس از دشمن تشريع شد و اين خصوصى بودن مورد با عموميّت تشريع در جميع صور سفرهاى مشروع منافاتى ندارد و در آخر مىفرمايد : كافران همواره در جستجوى فرصت براى سركوب شما هستند و دشمنى آشكار براى شما مىباشند .
( 102 )
( وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ )
: ( و هنگامى كه تو اى پيامبر در بين آنان باشى و بخواهى نماز جماعت بخوانى ، همه يكباره به نماز نايستند ، بلكه عدّهاى از مؤمنين با تو ، به نماز بايستند و اسلحهء خويش را برگيرند و چون سجده كردند ، نماز خود را تمام كنند و پشت سر شما بايستند ، طائفه دوّم كه نماز نخواندهاند بيايند و با تو نماز بخوانند و حتما اسلحهء خويش را با خود داشته باشند ) ، در اين آيه حكم نماز خوف تشريع شده است و مراد آنست كه در هنگام خوف بخواهند نماز جماعت بخوانند ، مأمورند دو دسته شوند ، دستهء اوّل به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم اقتداء كنند و اسلحهء خود را همراه داشته باشند و گروه دوّم از مال و جان دسته اوّل حفاظت كنند و زمانى كه طائفه اوّل نماز خود را تمام كردند ، براى دفاع در پشت سر طائفه دوّم قرار بگيرند و آنگاه آنها نماز بخوانند و به پيامبر اقتداء كنند ، در حالى كه اسلحهء خود را هم همراه دارند ،
( وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً )
: ( چون كافران دوست مىدارند شما از اسلحه و بار و بنهء خود غافل شويد و يكباره بر شما بتازند ) ، اين جمله در مقام بيان علّت حكمى است كه در اوّل آيه در مورد كيفيّت نماز خوف بيان كرد ، مىفرمايد : اينكه گفتيم در حال خوف چنين نماز بخوانيد به جهت آن بود كه كافران مايلند كه وقتى شما سرگرم نماز مىشويد از اسلحه و ساز و برگ خود غفلت كنيد تا با يك حمله ناگهانى بر شما بتازند ،
( وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَ خُذُوا حِذْرَكُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً )
: ( و