پاداش را داريد و آنان اين اميد را ندارند و همانا خدا همواره دانا و حكيم است ) ، يعنى دچار ضعف نشويد و از تعقيب آنها كوتاهى نكنيد ، چون اگر شما از جنگ و جهاد دردمند و ملول شدهايد ، مسلّما آنها هم دچار درد و رنج و ملال هستند ، امّا شما حال بدترى از دشمن خود نداريد ، چون شما از ناحيهء خدا اميد فتح و ظفر و اميد مغفرت و اجر جزيل داريد ، چون خدا ولّى شماست ، امّا دشمنان مولايى نداشته و اميدى كه آنها را دلگرم كند ندارند تا در عمل خود نشاط بيابند و كسى نيست كه رسيدن آنان به هدفشان را تضمين كند و خداوند متعال داناى به مصالح است و همچنين در امر و نهيى كه مىنمايد ، حكمت لحاظ مىكند ، پس در انجام اوامر الهى ترديد نكنيد .
[ آيهء ( 126 - 105 ) نهى پيامبر از دفاع از خائنان ، مسأله توبه و چگونگى عمل شيطان ]
( 105 )
( إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً )
: ( ما اين كتاب را به حق بر تو نازل كرديم تا در بين مردم طبق آن رأيى كه خدا به تو نمايانده است و تعليم فرموده ، حكم كنى ، پس جانب خيانتكاران را مگير ) ، لذا هدف از نزول كتاب آنست كه حاكميت و قوانين بر طبق شريعت الهى باشد و مراد از حكم بين مردم ، قضاوت در بين آنها در منازعات و دشمنيهاى آنان مىباشد و آيه دلالت مىكند كه خداوند حق حكم و داورى را خاص رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلم خود نموده و رأى آن حضرت را در داورى حجّت قرار داده ، چون حكم به معناى بريدن نزاع به وسيله قضاوت مىباشد و معلوم است كه اين حكم جز با اعمال نظر از جانب قاضى حاكم و جز با اظهار عقيده او صورت نمىگيرد ، علاوه بر اينكه آن حضرت به احكام عامّه و قوانين كليّه در مورد هر منازعهاى آگاه است و مراد از ( بما اريك اللّه ) ايجاد رأى و معرفى حكم است نه تعليم احكام و شرايع كه بعضى از مفسّران احتمال دادهاند و در آخر مىفرمايد : هرگز از خيانتكاران طرفدارى نكن ، چون ( خصيم ) يعنى كسى كه از ادعاى شاكى يا هر چيزى كه در حكم دعوى است دفاع مىكند ، يعنى اى پيامبر از خيانتكاران دفاع نكن ، بلكه جانب افراد محقّ را بگير و عدالت را برقرار نما و مسلّما