ظاهرا مىخواهند هم به شما امنيّت بدهند و هم به قوم خودشان ، امّا خدا خبر مىدهد كه اينها منافقند و هيچ اعتبار و تأمينى در وعدههاى آنها و ادعاى بىطرفيشان نيست ، بلكه آنها در فتنه غوطهورند و لذا دست از جنگ و دشمنى با شما برنمىدارند ، در اين صورت بر شماست كه با آنها مقابله كنيد و آنها را بگيريد و بكشيد و قضاى الهى بر تسلّط شما و نيروى اسلام بر عليه آنها جارى شده است .
[ آيهء ( 94 - 92 ) حكم قتل نفس ]
( 92 )
( وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلَّا خَطَأً وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ إِلَّا أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً )
: ( هيچ مؤمنى حق ندارد مؤمن ديگرى را بكشد ، مگر به خطا ، حال اگر كسى مؤمنى را به خطا به قتل برساند بايد در كفّارهء آن يك بردهء مؤمن را آزاد كند و خون بهايى هم به كسان او تسليم نمايد ، مگر آنكه خونخواهان ، آن را ببخشند و اگر ورثهء مقتول مؤمن از مردمى باشد كه بين شما و آنان عداوت و جنگ است ، همان آزاد كردن بنده مؤمن كفايت مىكند و اگر مقتول از قومى باشد كه بين شما و آنان پيمانى بر قرار است ، بايد بردهاى مؤمن آزاد كرده و خون بهائى به كسان او تسليم كند و كسى كه نمىتواند بردهاى آزاد كند ، به جاى آن دو ماه پىدرپى روزه بگيرد ، اين بخشايشى از جانب خداست كه خدا همواره دانا و فرزانه مىباشد ) ، يعنى كسى كه مؤمن گشت و داخل در حرم ايمان شد ، ديگر هيچ اقتضايى براى كشتن مؤمنى مثل خودش وجود ندارد ، مگر كشتن از روى خطا كه در مقابل قتل عمد است ، يعنى مؤمنى به عمد ، قصد كشتن مؤمنى را نمىكند ، پس به طور كنايه از قتل عمد نهى مىنمايد و استثناء مزبور در آيه استثناء متصل است .
كلمه ( تحرير ) به معناى آزاد كردن بنده است و ( ديه ) مالى است كه در عوض قتل