خود دور كند ، كجا و مقام خالق موجودات كجا ؟
و ريشه فتيل از مادهء ( فتل ) مىباشد و آن نخ نازكى است كه در شكاف هستهء خرما قرار دارد كه كنايه از كوچكى و حقارتى است كه به آن اعتنايى نمىشود .
( 50 )
( انْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ كَفى بِهِ إِثْماً مُبِيناً )
: ( بنگر چگونه به خدا دروغ مىبندند و اين خود گناهى آشكار است ) يعنى خودستايى يهود در اينكه خود را پسران خدا و اولياء او مىدانند تهمت و افترايى است كه آن را به خدا نسبت مىدهند ، اگر هم فضيلتى را به خود نسبت دهند كه به راستى هم داراى آن باشند ، باز هم به خدا افترا بستهاند ، چون اين خداست كه اين فضيلت را به آنها داده و آنها استقلال و بىنيازى از خدا ندارند ، در حالى كه آنها با اين خود ستايى براى خدا شريك قائل شدهاند
( وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ )
« 1 » ، و اگر در اين خود ستايى جز به خدا افترا بستن ، هيچ گناه ديگرى نبود ، همين يكى كافى است ، در اينكه اين خودستايى گناهى روشن و آشكار باشد و ( اثم ) عمل مذمومى است كه انسان را از نيل به خيرات باز مىدارد و رسيدن به خيرات را كند و دور مىسازد ، و ( اثم ) نام مناسبى براى اين معصيت مىباشد ، زيرا شرك از نزول رحمت جلوگيرى مىكند و چون كفر هم هست مانع از مغفرت مىشود .
( 51 )
( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا )
: ( آيا نديدى كسانى را كه بهرهاى از كتاب داده شدند كه چگونه به طاغوت و بت ايمان مىآورند و دربارهء مشركين مىگويند اينها راهشان به واقع نزديكتر است تا راه گروندگان به اسلام ) .
اين آيه شريفه از وقوع حادثهاى خبر مىدهد كه در طىّ آن بعضى از اهل كتاب به
هامش
( 1 ) - سورهء اسراء ، آيه 111 .