خود مردم را به بخل وادار مىسازند ، حال چه دعوت زبانى هم بكنند و يا سكوت نمايند و از آنجا كه افراد بخيل از درخواست مردم ناراحت مىشوند ، لذا تظاهر به فقر مىكنند ، چون مىترسند مردم از آنها درخواست كرده يا مالشان را ببرند و يا خونشان را بريزند ، لذا از ترس خود را به گدايى مىزنند و نعمتهاى خدا را مخفى مىكنند ، پس در مقابل اين فخر و بخل و گمراهيشان خداوند آنها را در قيامت به عذاب خود خوار و ذليل مىگرداند .
( 38 )
( وَ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ مَنْ يَكُنِ الشَّيْطانُ لَهُ قَرِيناً فَساءَ قَرِيناً )
: ( و كسانى كه اموال خود را به جهت تظاهر و ريا در بين مردم انفاق مىكنند و نه به خدا ايمان دارند و نه به روز قيامت ، و هر كس شيطان همنشين و قرينش باشد ، چه بد قرينى دارد ) ريا كاران در واقع چون قصدشان توجّه نمودن مردم است نه قصد رضاى خدا ، پس مشرك هستند ، آن هم هم شرك در عقيده و هم شرك در عمل و از طرف ديگر چون به قصد ثواب آخرت انفاق نمىكنند ، بلكه قصدشان تنها آنست كه در نظر مردم خوب جلوه كنند ، پس به آخرت هم ايمان ندارند ، و خداوند با اين بيان در حقيقت مىفرمايد ، شيطان رفيق و قرين شخص ريا كار است .
( 39 )
( وَ ما ذا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ وَ كانَ اللَّهُ بِهِمْ عَلِيماً )
: ( و آنها را چه شده است ، اگر به خدا و روز قيامت ايمان بياورند و از آنچه به آنها روزى دادهايم انفاق كنند ، خداوند هميشه به حال آنان داناست ) ، استفهام از روى تعجّب مىباشد و مىفرمايد چرا اينها ايمان نمىآورند و انفاق نمىكنند و نبودن انفاق دلالت بر فقدان ايمان آنها مىكند ، به طوريكه اگر آنها ايمانى داشتند علائم تلبّس آنها به جامهء ايمان ظاهر مىشد و در هر صورت خداوند به احوال آنها آگاه است ، يعنى خدا نسبت به ايمان و انفاق آنها و نيز آنچه در نفوس ايشان خطور مىكند علم دارد .