( 34 )
( الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ )
: ( مردان بر زنان قيمومت و سرپرستى دارند به خاطر اينكه خدا بعضى را بر بعضى برترى داده و به خاطر اينكه مردان از مال خود نفقه و مهريّهء زنان را مىدهند ) ، ( قيّم ) يعنى كسى كه مسئول قيام به امر شخص ديگر است ، مردان به امور زنان قيام مىنمايند و زيادتيهايى كه خداى تعالى به مردان داده به حسب طاقتى كه بر اعمال دشوار دارند و در امور عقلى و جنگ ، قوّت و طاقت بيشتر دارند مىباشد ، در حالى كه زنان داراى حساسيّت و شدّت عاطفه و لطف هستند ، پس حكم در آيه عموميّت دارد ، چون نوع مردان بر نوع زنان قيمومت دارند ، مثلا حكومت و قضاوت كه حيات جامعه بستگى به آن دارد ، قوام آنها بدست مردان است و علّت آن هم ، يكى آنست كه خداوند بنا بر مصالحى بعضى را بر بعضى ديگر برترى داده است و ديگر آنكه مردان از مال خود زنان را نفقه و مهريّه مىدهند ،
( فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ )
: ( پس زنان صالح و شايسته فرمانبر و حافظ ناموس و منافع شوهرانشان مىباشند ، همانطور كه خدا منافع آنها را حفظ فرموده ) يعنى زنان نيكو و شايسته هميشه از شوهران خود اطاعت نموده و خضوع دارند و اين به آن معنى نيست كه آنها استقلالى در حفظ حقوق فردى و اجتماعى ندارند ، بلكه منظور آنست كه در امور زناشويى و استمتاع مىبايست از شوهر اطاعت نمايند و همچنين نبايد در غياب شوهرانشان به آنها خيانت كنند ، بلكه بايد حافظ مال و ناموس او در غيابش باشند ، بواسطهء آنكه خدا حقوق آنها را تشريع نموده و مردان را قيّم امور زنان قرار داده و اطاعت از آنان و حفظ غيابشان را بر زنان واجب نموده ،
( وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبِيراً )
: ( و زنانى را كه بيم داريد نافرمانيتان كنند ، نخست اندرز دهيد ، اگر اطاعت ننمودند با آنها قهر كنيد ، و در بستر خود راه ندهيد و اگر اين نيز مؤثّر نشد ، بزنيدشان ، اگر به اطاعت درآمدند ديگر براى