مىكند « 1 » .
( 174 )
( فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ )
: ( پس آنها به نعمت و فضل خدا روى آوردند و بر آنان هيچ رنجى پيش نيامد و پيرو رضاى خدا شدند و خداوند صاحب فضل و رحمت بى منتهاست ) ، اين به جهت تصديق وعده خداى تعالى است و آنگاه به حمد و ستايش مؤمنان مىپردازد ، كه تنها به رضاى خدا انديشيدند ، و لذا خدا آنان را از فضل بى منتهايش مأجور و رستگار مىگرداند .
( 175 )
( إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ )
: ( اين سخنان شيطان است كه به وسيله آن دوستانش را مىترساند ، شما از آنان نترسيد و از من بترسيد ، اگر از اهل ايمانيد ) ، اين مورد از مواردى است كه قرآن كلمه شيطان را بر انسان اطلاق فرموده ، يعنى منظور ، همان شياطين انسى و وساوس آنهاست و مىفرمايد : علّت اينكه نبايد از آنها خوف و بيم و ترس داشته باشيد ، آنست كه اينها شيطانند و كسانى كه از اين حرفها تأثير بگيرند ، در واقع دوستان شيطان خواهند بود و مؤمن نبايد جز خدا از هيچ كس بترسد .
( 176 )
( وَ لا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً )
: ( و كسانى كه به راه كفر مىشتابند تو را اندوهگين نكنند ، آنها هرگز به خدا زيانى نمىرسانند . . . ) اين آيه به جهت تسلّى خاطر پيامبر است كه مىفرمايد : آنها كه بسوى كفر از همديگر سبقت مىگيرند و بر خاموش ساختن نور خدا دست به دست هم مىدهند ، اگر
هامش
( 1 ) - نمونه اعلى و مصداق اتمّ چنين افرادى حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام بود كه در جنگ احد تا آخرين لحظه از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم دفاع نمود ( مترجم )