أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ )
: ( و بشتابيد به سوى آمرزشى از ناحيه پروردگارتان و به سوى بهشتى كه پهناى آن همهء آسمانها و زمين را در بر گرفته و براى پرهيزكاران مهيّا شده است ) بهشت سراى طهارت است و آلودگيهاى گناهان و پليديهاى معاصى در آن داخل نمىشود و كسى كه آلوده به اينها باشد وارد بهشت نمىگردد ، مگر آنكه خداى متعال با آمرزش خود آلودگيهاى او را از بين ببرد و پاكش كند و چنين بهشتى وسعتى به نهايت درجه دارد كه در وهم و خيال بشر نمىگنجد و اين بهشت براى متّقين آماده شده و خداوند آنها را از آتش نگه مىدارد و در بهشت منزل مىدهد .
( 134 )
( الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ )
: ( آنهايى كه از مال خود در حال وسعت و تنگدستى انفاق مىكنند و خشم خود را فرو مىبرند و از بدى مردم درمىگذرند ( چنين كسانى نيكو كارند ) و خدا دوستدار نيكوكاران است ) ( سّرّاء ) يعنى آنچه انسان را خوشحال مىكند و ( ضّرّاء ) يعنى آنچه به انسان ضرر مىزند و باعث بد حالى او مىشود و متّقين در هر حال انفاق مىكنند و تنگدستى مانع از انفاق آنها نمىشود و وسعت و گشايش هم باعث بخل آنها نمىگردد ، بلكه آنها از روى درك صحيح كه انفاق را امرى واجب بر خود مىدانند ، انفاق مىكنند و از قيد حرص و آز رهيدهاند و ( كظم ) به معناى بستن سر مشك بعد از پر كردن آن بوده و ( غيظ ) هيجان طبع براى انتقام در اثر مشاهده ناملايمات مىباشد و ( كظم غيظ ) يعنى ابراز نكردن خشم و غيظ ، چنين كسانى ، هنگامى كه از مردم اعمالى را مشاهده مىكنند كه مورد رضايتشان نيست ، از آنها در مىگذرند و با مردم نيكى مىكنند و خدا چنين كسانى را كه اعمالشان را براى خدا خالص كردهاند و از جهت ثبات در ايمان و استقامت در راه خداى سبحان اعمال خود را به بهترين وجه انجام مىدهند دوست مىدارد .
( و در كتاب الدّر المنثور از على بن الحسين عليه السّلام روايت آمده است كه راوى گفت :