حضرت ، حضرت على عليه السّلام است ( در روايات از ائمه اهل بيت و همچنين از عايشه در صحيح مسلم نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم روزى با عبائى از موى سياه خارج شد و آنگاه به ترتيب حسن عليه السّلام ، حسين عليه السّلام ، على عليه السّلام و فاطمه ( س ) داخل كساء شدند و آنگاه آيه ،
( إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً )
« 1 » ، نازل گرديد ) آوردن اين الفاظ براى اطمينان بخشيدن به طرف مقابل است كه بداند دعوى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم بر حقّ است ، چون انسان وقتى حاضر است فرزند و زن و جان خود را به ميدان بياورد كه از صدق دعوى خود مطمئن باشد و منظور از مباهله ملاعنه است ، يعنى به يكديگر لعنت نمودن و اين امر در محاجّه بين پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم و بزرگان نصارى واقع شد و پيامبر براى مباهله احدى به جز على و فاطمه و حسنين عليهم السلام را با خود نبرد و اين جريان از ابن كثير هم نقل شده است ،
( ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ )
: ( سپس مباهله كنيم و دورى از رحمت خدا را براى دروغگويان درخواست كنيم ) ، لذا به اين جهت دنبالهء دشمنان و معاندين و اساس باطل منقطع گرديد و اصل ابتهال از ( بهلة ) به معناى لعنت است ، سپس دربارهء مطلق دعا و درخواست ، هنگامى كه با اصرار و سماجت صورت بگيرد استعمال شد .
امّا نصاراى نجران وقتى ديدند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم آنقدر به خود مطمئن است كه تنها با خانوادهاش در مباهله شركت كرده است ، از مباهله منصرف شدند و دانستند كه اگر اين افراد دست به دعا بردارند همهء آنان نابود خواهند گرديد و در اين آيه پيامبر ، حضرت على عليه السّلام را با نفس خود قرين نموده است و زمخشرى مىگويد : اين آيه دليل است كه هيچ فضيلتى به پايهء فضيلت اهل كساء عليهم السلام نمىرسد .
هامش
( 1 ) - ( همانا خداوند اراده نمود تا پليدى را از شما اهل بيت دور نمايد و شما را پاكيزه كند ، پاكيزه كردنى ! ) سوره احزاب ، آيه 33 .