اينكه اين امر را ، امرى بعيد و عظيم يا محال بداند ،
( وَ قَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ )
: ( با اينكه عمرم به نهايت رسيد و همچنين همسر من عقيم است . . . ) و همين دو امرى كه در استفهام زكريّا آمده در سورهء مريم زكريا آنها را در ضمن دعاى خود آورده است و با وجود اينها از خدا طلب فرزند نموده و بشارت الهى وضعش را از يأس و اندوه به تعجّبى آميخته با مسرّت دگرگون ساخته ، و اين سئوال و جواب او نه به جهت استبعاد ، بلكه به اين جهت است كه وقتى مولاى يك بنده به او توجّه مىكند و به او روى مىآورد ، بنده غرق در مسرّت و انبساط مىگردد و از سخن گفتن با مولاى خود لذّت مىبرد ،
( قالَ كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ )
: ( فرمود : اين چنين خدا هر چه بخواهد مىكند ) چون زكريّا صدايى را كه بشارت به او داده بود شنيده بود و آن را قضا و قدر حتمى مىدانست كه شكّى در وقوع آن نيست ، حالا هم اين قول را از همان ناحيه مىشنيد و اين جواب به دليل استفهام زكريّا بود ، كما اينكه اينها مقدمهء حادثهء ولادت عيسى عليه السّلام نيز مىباشد و با آن مشابهت دارد .
( 41 )
( قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً )
: ( زكريّا عرض كرد : پروردگارا برايم علامتى قرار بده . . . ) يعنى درخواست كرد خدا براى او نشانهاى قرار دهد كه بداند خطاب رحمانى بوده است نه شيطانى و يا نشانهاى براى حامله بودن يا زمان حمل همسرش خواست ، امّا وجه اوّل صحيحتر است ،
( قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً )
: ( فرمود : نشانهء تو اين است كه سه روز با مردم سخن نتوانى گفت ، مگر با اشاره ) ( رمز ) به معناى اشاره با دو لب است و نشانه زكريّا بر فرزند دار شدنش اين بود كه سه روز زبانش بند گرديد و قادر به سخن گفتن نبود ، جز با ايماء و اشاره ،
( وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ )
: ( و پروردگارت را بسيار ياد كن و صبح و شام به تسبيح بپرداز ) و اين امر تأكيد بر رحمانيّت بشارت اوست ، چون شيطان امر به ذكر و تسبيح نمىكند و ظاهر كلام آن است كه با ماجراى مريم عليه السّلام نيز مشابهت دارد ، چون او نيز پس از ولادت عيسى عليه السّلام نذر