اين صفات مشتركند ،
( وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ )
: ( و خداوند بسيار شنوا و داناست ) يعنى به گفتار آنان كه دالّ بر باطن و ضمير آنان مىباشد ، شنواست و به آنچه در دلهاى آنانست دانا و آگاه مىباشد و لذا مىداند همه آنان در تسليم بودن قلب و ثبات قدم در پاى بندى به حق مانند هم هستند ، به همين جهت هم آنان را بر ديگر آدميان برگزيده است .
[ آيهء ( 60 - 35 ) ماجراى مريم و ولادت يحيى و عيسى عليه السّلام ]
( 35 )
( إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً )
: ( هنگامى كه همسر عمران گفت : پروردگارا ، من نذر كردهام آنچه در رحم دارم محرّر ، يعنى خالص و خدمتكار تو باشد . . . ) ( نذر ) آنست كه انسان عملى را كه واجب نيست بواسطهء آن بر خود واجب كند و ( تحرير ) يعنى آزاد كردن از بند و در اينجا به معناى آزاد كردن فرزند از قيد ولايتى است كه والدين بر فرزند خود دارند و اين امر دلالت مىكند بر اينكه در اين زمان همسر او يعنى حضرت عمران فوت كرده بود ، و گرنه همسرش به تنهايى حق نداشت فرزند خود را تحرير كند ، چون شوهر وى هم در اين امر دخيل مىباشد و مورد نظر در اينجا اين بوده كه فرزند در ولايت خداوند داخل شود ، تنها او را بپرستد و در خدمت او باشد ، يعنى در مسجد و كليسا و اماكن مقدسهاى كه مختصّ عبادت خداست ، خدمت كند تا به حدّ بلوغ برسد و آن زمان مختار مىباشد كه همانجا اقامت كند يا از آنجا خارج شود ،
( فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ )
: ( از من بپذير ، همانا كه تنها تويى كه شنواى دانايى ) يعنى خدايا نذر مرا قبول كن ، چون تنها تويى كه شنواى نذر من و عالم به نيّت من مىباشى .
( 36 )
( فَلَمَّا وَضَعَتْها قالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُها أُنْثى )
: ( همين كه وضع حمل نمود ، گفت : پروردگارا من او را دختر زاييدم ) اين خبر دلالت بر تأسّف و تأثّر و اندوه مىكند ، نه آنكه بخواهد خبر بدهد ، چون خدا به حمل او آگاه است و اين دلالت مىكند بر آنكه همسر عمران معتقد بوده كه فرزندش پسر است و به همين جهت هم او را براى عبادت و خدمتگزارى نذر نموده بود ،
( وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ )
: ( و خداوند داناتر بود به آنچه او