( 21 )
( إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَ يَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ )
: ( همانا كسانى را كه به آيات خداوند كفر مىورزند و پيامبران را به ناحق مىكشند و افرادى را كه به عدالت امر مىكنند مقتول مىسازند ، به عذابى دردناك بشارت ده ) كفر به آيات خدا بعد از بيان آنها و با انگيزهء بغى و ستم و كشتن انبياء و امر كنندگان به عدالت روش ظالمانه و هميشگى كافران است و اين شيوهء يهود مىباشد كه تاريخ آنها را از به دو پيدايش سرشار از اين جنايات دانسته ، همچنين نصارى هم كم و بيش اين راه را رفتند .
لذا خداوند صريحا غصب خود را شامل آنها مىكند و آنها را تهديد به نزول عذاب مىنمايد و عذاب هم شامل عذاب دنيا و آخرت است ، عذاب دنيايى آنها كشته شدن و آواره شدن و از بين رفتن اموال و جانهايشان و همچنين القاء عداوت و دشمنى بين آنها تا روز قيامت است و عذاب آخرتى آنها هم عذاب دوزخ مىباشد .
( 22 )
( أُولئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ )
: ( آنان كسانى هستند كه اعمالشان هم در دنيا و هم در آخرت باطل و بىنتيجه مىماند و در آخرت هيچ ياورى ندارند ) اين آيه حاوى دو نكته است ، اوّل اينكه ) : اگر انسان كسى را به جرم اينكه امر به معروف و نهى از منكر مىكند به قتل برساند ، همه اعمال نيكش حبط و باطل و بى اجر مىشود ، دوّم اينكه ) : در روز قيامت شفاعت شامل حال او نمىگردد ، بنابراين ياورى از جانب خدا براى او نخواهد بود .
( 23 )
( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ )
: ( آيا نمىنگرى كسانى را كه مختصر بهرهاى از كتاب آسمانى دارند . . . ) چون كتابى كه در حال حاضر در دست آنهاست ، قسمتى از كتاب آسمانى است كه از جانب خدا نازل شده ، چون بعدها در آن تحريف كردهاند ،
( يُدْعَوْنَ إِلى كِتابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ )
: ( مردم را به سوى كتاب خدا