مىدهند . . . ) اين جمله تحليلى است كه ثواب صدقه دهندگان و كسانى كه بخاطر نهى خدا دست از ربا خوارى مىكشند به وجهى عام بيان مىنمايد كه هم شامل اين دو مورد مىشود و هم غير آنان از كسانى كه عقيده نيكو داشته و تكاليف الهى را كه بر گردنشان مىباشد بر پاى مىدارند ،
( لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ )
: ( اجر آنها نزد پروردگارشان است و نه ترسى بر آنان هست و نه اندوهگين شوند ) چون دنيا ظرفيت اجر اين گونه اعمال را ندارد ، لذا خداوند در آخرت اجر آنان را به نحو كامل اعطا مىكند .
( 278 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد از خدا بترسيد و آن زيادى مال را كه از ربا حاصل شده رها كنيد ، اگر مؤمن هستيد ) امر كردن مؤمنان به تقوى به جهت زمينه چينى براى آنست كه از آنچه نزد بدهكاران از ربا باقى مانده است صرف نظر كنند و سياق آيه چنين است كه گويا بعضى از مؤمنين هنوز هم بقاياى ربا را از بدهكاران خود طلب مىكردند ، پس خداوند امر به ترك اين عمل مىنمايد و ترك ربا را از لوازم ايمان مىشمارد .
( 279 )
( فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ )
: ( پس اگر بجا نياوريد بايد بدانيد كه در حقيقت اعلان جنگ با خدا و رسولش دادهايد . . . ) ( فاذنوا ) يعنى ( فاعلموا ) اعلام كنيد كه قصد جنگ با خدا و رسولش داريد ، خدايى كه شريعت آورده و مؤمنان را تحذير كرده و رسولى كه ابلاغ شريعت نموده و شما را انذار نموده است ، و كسى كه با خدا و رسولش جنگ مىنمايد ، كسى است كه احكام خدا و رسولش را نپذيرد امّا جنگيدن خدا و رسولش با ربا خوار معنايش اين است كه رسول به امر خدا ، ربا خوار يا هر فردى را كه گردن به احكام الهى ننهد مجبور به تسليم كند و اگر تسليم نشد مسلمانان را بر جنگ او تحريك نمايد تا او را وادار به تسليم در برابر احكام الهى نمايند