كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ )
: ( و اگر تصدّق كنيد براى شما بهتر است اگر مىدانستيد ) يعنى اگر به كلى بدهى را به مديون ببخشيد براى شما بهتر است ، چون اگر چنين كنيد يك زيادت نابود شدنى را به يك صدقه باقى و جاويدان تبديل كردهايد .
( 281 )
( وَ اتَّقُوا يَوْماً تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللَّهِ )
: ( و بترسيد از روزى كه در آن بسوى خدا باز مىگرديد ) ، اين جمله ياد آورى براى روز قيامت است براى آنكه نفس را براى تقواى خدا آماده كند و او را به ورع از محرمات الهى در حقوق مردم وا دارد ، چون حيات بشر متّكى به اين حقوق است ،
( ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ )
: ( سپس هر نفسى آنچه را كسب كرده است بطور كامل دريافت مىكند و آنان ظلم كرده نمىشوند ) پس جزاى شما كامل و بدون نقص خواهد بود و اين آيات روشن مىكند كه ربا خوار در جنگ با خدا و رسولش مىباشد و آنان نيز با او در جنگ هستند و از شروط توبه از ربا خوارى ردّ كردن ربا است به بدهكار و خداوند در معاملات و قرضها امر به تقوى مىنمايد و مسأله رجوع نزد خدا و حساب و جزا را مطرح مىكند تا نفس طلبكار را به رضايت به حكم الهى برانگيزد ، تا او به بدهكار مهلت دهد و از او ربا اخذ نكند و در اين آيات برانگيختن حس همدردى و ترحم و عطوفت بين اجزاء يك پيكر واحد و بر كندن ريشهء دشمنى و بغض و هر آنچه مانع الفت جامعه اسلامى و روح اسلام در آن است ، وجود دارد .
[ آيهء ( 283 - 282 ) در باب قرض و رهن ]
( 282 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَدايَنْتُمْ بِدَيْنٍ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَاكْتُبُوهُ )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد هرگاه به يكديگر وامى تا مدت معيّنى داديد آن را بنويسيد . . . ) ( تداين ) به معناى قرض دادن و قرض گرفتن است ، يعنى وقتى به يكديگر قرض مىدهيد آن را روى كاغذ مكتوب نماييد تا بعدا اشكال پيش نيايد و سند در دست داشته باشيد ،
( وَ لْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كاتِبٌ بِالْعَدْلِ )
: ( و بايد نويسندهاى در بين شما آن را به